Míkrósaga

Líður að lok nóvember og kókleysið er ekkert að drepa mig. En nákvæmlega 2x á þessum tuttugu og sjö dögum hefur andlit mitt sýnt svona algjöran vantrú svip. Því ég mátti ekki fá gos. Í fyrra skiptið höfðum við fjölskyldan pantað okkur pizzu. Segi nú ekki að hafi næstum farið að gráta þegar ég áttaði mig á því að vatn skyldi drukkið með máltíðinni. En ég var ekki alveg sátt. En ég lét mig hafa það og það var ekki svo slæmt þegar ég var sest niður og búin að sætta mig við raunveruleikann. Svo í dag vorum við KEB búin að ákveða að hittast eftir skóla hjá frumburðinum og fara saman í IKEA og skoða alls konar til að fá hugmyndir. Er ég legg af stað að heima til að pikka drenginn upp í Ártúninu þá hringi ég í BH. Hann spyr hvort við höfum þegar snætt hádegisverð, og bauð okkur að koma á American Style þegar ég svaraði neitandi. Við mæðgin skottuðumst þangað og hittum fríðan hóp karlmanna í lunch. Við þrjú pöntuðum okkur máltíð, alsæl, greiddum fyrir, fengum glös og hnífapör....

Úlfur Mikli fór í smá aðgerð fyrir nokkrum vikum. Það var hnúður á maga hans og ekki vitað hvers kyns hann var. Sem betur fer kom kauði heim aftur, aðeins of mikið rakaður, hnúði fátækari en með góðar fréttir. Þetta var bara fitusöfnun og ekkert til að hafa áhyggjur af. Ég hafði leyft mér að hafa ekki áhyggjur, ef kæmi í ljós að þetta væri æxli þá biði ég bara eftir að fá að vita hvort það væri illkynja eða ekki. Þar til það yrðu fréttirnar, neitaði ég að hafa áhyggjur. Og kom í ljós að enginn þurfti að eyða tíma í að hafa áhyggjur fyrirfram, ekki í þetta sinn. Læknirinn sem skar þetta í burtu rakaði heeeeldur mikið upp hliðina, hana minnti að hnúðurinn væri ofar. Sæll, þetta hefði ekki einu sinni sést neitt ef hún hefði bara þreifað aðeins meira áður en hún réðist á hundinn með rakvélina. En við höfum ekki áhyggjur af því heldur, það var ekki rakað að skinni og allt gekk vel og hundurinn lukkulegur og heilbrigður. Og púllar þetta algjörlega, ekki til meiri sjarmör í heiminum. No...

Ég kláraði að hlaupa þessa 50 kílómetra áðan. Drullaði mér út eftir klukkan 22 þegar ég kom heim af smá kvenfélagsstjórnar fundi. Ný stjórn að taka við, vorum fljótar að plana næsta ár. Alla vega drög að skemmtilegheitum næsta árs. Og sátum svo og spjölluðum. Þar sem ég vissi að ég yrði upptekin í kvöld ætlaði ég að klára þetta í dag en gafst ekki tími til þess. Svo ég ákvað, þrátt fyrir að nenna alls ekki, að drífa mig út með Ronju þegar ég kom heim. BH hafði farið með rakkana í bæinn að hlaupa með Jökli og fleirum fyrr um kvöldið og var enn að heiman. Hlaupið gekk svona og svona - not my finest moment, alla vega ekki til að byrja með. Lagaðist er ég var komin áleiðis og var þokkalega sátt í lokin - ég drullaði mér alla vega út og kláraði þetta. Þó ég ætti lítið eftir og gæti auðveldlega geymt þessa fimm kílómetra þar til á morgun. Ætla að halda áfram að hlaupa, en reyna að vera duglegri að gera meira... t.d. drífa mig í yogamálið aftur, hef gott af því. Ég er stirð eins og lík,...

13. nóvember Tók ekki myndir meira fyrr en ég var búin. Prjónaði ekki á föstudaginn, en á laugardagskvöldið prjónaði ég þar til nokkrir hringir voru eftir af kraganum, svona um hálfur kraginn. Ákvað að vera gáfuð og fara að sofa á miðnætti frekar en að þrjóskast við. Það var hlaupið í dag, sunnudag, nefnilega. Ákvað að ég þyrfti að vakna mátulega snemma svo ég gæti verið með í því. Og það gekk bara ljómandi vel. Hljóp 7km og á því aðeins eftir 5km í 50km í nóvember. 16. nóvember. Hér er peysukvikindið svo tilbúið, búið að fela enda og alles. Fer í þvottavélina á morgun og svo má búast við að það taki sólarhringinn að þorna. Þá hendi ég flís innan á kragann og karlinn getur farið að nota hana. Þá kannski næ ég honum úr þessari svörtu. Búið að vera bölvað streð að fá hana "lánaða" í smástund til að mæla svo þær verði eins. Tvö markmið af þremur lokið og mánuðurinn rétt hálfnaður. Ég er mjög sátt. Spurning um að lengja í hlaupamarkmiðinu - ég ætla alla vega að hlau...

Hef aldrei keypt myndirnar sem teknar eru í skólanum, nema bekkjarmyndirnar. Hugsa alltaf, við getum tekið betri myndir en þetta. Og eigum fullt af myndum af báðum krökkunum við flest tækifæri. En í þetta sinn, ásamt því að kaupa bekkjarmyndina, ákvað ég að kaupa líka einstaklingsmyndirnar af heimasætunni. Og ég sé ekkert eftir því :) Later

Markmiðin eru enn í fyrirrúmi hjá mér. Ekkert gos hingað til. Þurfti að hugsa það aðeins í gær og vanda mig. Þannig matur í kvöldmatinn - en vatnið er gott svo ég kvarta ekki og saknaði þess ekki að fá gos. Hefði samt örugglega fengið mér ef ég "mætti". Hlaupin ganga svona upp og niður, eins og brekkurnar sem eru á leiðinni. Hef verið í vandræðum með sjálfa mig en á mánudagskvöldið, eftir að hafa misst af hlaupahópnum, fór ég út seint og síðar meir. Hljóp með Ronju og Úlfi. Venjulega er ég bara með Ronju, sem gerir ekkert fyrir mann. Ég ákvað að hlaupa alla vega 5km en meira ef ég gæti... alla vega þá 6km. En sjá bara til hvernig hlaupið myndi ganga. Gekk líka svona glimrandi ágætlega. Hljóp sömu leið og hlaupahópurinn hafði farið fyrr um kvöldið, en lengdi bara í þegar á leið því ég var í góðum gír. Og fór hraðar yfir en hingað til í haust. Munar aldeilis um togarann minn. Það munar alveg hálfri mínútu á kílómetra og það er mikið. En ég var líka verkjalaus og leið vel. Hja...

Ég á ekkert í þeim ! Ég fór með KEB niður í vinnu, drengurinn ætlaði að fá annan bílinn og það þurfti að ná í hann þangað. Er við gengum inn heilsuðum við góðum vinum frá útlandinu sem voru þarna á fundi. Gaura sem við höfum þekkt í mörg ár en við farið oftar til þeirra en þeir hingað. Annar þeirra, sá eldri, þekkir okkur vel en hefur ekki séð KEB síðan 2004. Þannig að ég geng inn og heilsa með látum en KEB röltir á eftir mér. Gaurinn horfði á KEB, leit svo á BH og sagði "Hey it´s your double" og svo hló hann. Svona er þetta - ég er verulega svekkt að ég á ekkert í þessum börnum. Held því fram og stend föst á því að endalaus fegurð þeirra kemur frá móðurinni. Later