Míkrósaga

Netið er búið að vera í sultu síðustu daga. Eiginmaðurinn ekki á landinu og frúin orðin dáldið pirruð á þessu. En reyni að hemja mig... ekki svo merkilegt sem maður er að gramsa á netinu hvort sem er. Lifi af þó ég sjái ekki eitt myndband af því ég nennti ekki að bíða, og mbl kemur upp á endanum! Þurfti þó að gera nokkrar öndunaræfingar þegar ég horfði á restina af Borgen af netinu í fyrradag. Sem betur fer var þátturinn meira en hálfnaður þegar ég hætti að horfa á sunnudagskvöldið. Ég var að verða ansi tæp á geði við að horfa á hikstandi þáttinn mjakast áfram. Nördinn minn kom heim í gærkvöldi, það þurfti ekkert að minna hann á netið. Hann fann það strax að eitthvað var ekki í lagi. Svo hann endurræsti Ráterinn (íslensk stafsetning er fín). Í stuttu máli virkaði það ekki baun. Svo hann skellti skuldinni á að eitthvað væri að hjá þeim sem við kaupum af, ætlaði að athuga það í fyrramálið, sem sagt núna í morgun. Fékk símtal stuttu eftir að hann var mættur í vinnu. Jú hann var búinn ...

KBB hefur verið að æfa Frjálsar íþróttir frá því í haust. Hún hefur mætt þegar hún getur, lætur fiðlu og skáta ganga fyrir. En hefur verið dugleg að mæta síðan í nóvember samt. Hefur aldrei keppt fyrr en í dag. Var á Ítalíu þegar síðasta mót var. Hún hefur verið að leggja áherslu á kúluvarp. Hlaup kannski ekki málið fyrir barn með hné eins og hún hefur. Endemis "vaxtaverkir". Hún náði lágmarkinu til að fá að keppa á Íslandsmeistaramótinu í frjálsum fyrir 14 ára og yngri. Þannig að hún mætti fyrir hádegi til að taka þátt í kúluvarpi 14 ára stúlkna - 3 kg kúla! Hún setti sér það markmið að kasta nógu vel til að komast í átta manna úrslit. Það voru 27 stúlkur sem tóku þátt í þessari grein. Fyrsta kastið hennar lofaði góðu, 8,05 metrar. Við BH vorum afskaplega stolt af henni því hún var meðal þeirra sem voru að kasta lengst.  Eftir fyrstu umferð fóru að renna á okkur tvær grímur. Alltaf fleiri og fleiri fóru að kasta yfir 8 metra en annað kastið hennar var undir 8 metrum. S...

Hér var smá metnaður í gangi með öskudagsbúning. KBB var hámarkshraði... eða alla vega skilti... svona hámarkshraða-umferðarskilti. Pabbinn á heiðurinn á hönnun og framkvæmd en mamman átti hugmyndina. Dóttirin sá svo um að sporta sig í allan dag í búningnum sem vakti athygli og kátínu. Hér má sjá þær vinkonur Svövu og Karlottu. Svava var afskaplega falleg álfaprinsessa og Karlotta... ööö já sést ekki, er inni í búningnum sínum. En hún er afskaplega falleg heimasæta líka :) Við BH stóðum hérna eftir í morgun þegar þær fóru, horfðum á þær út um eldhúsgluggann og emjuðum úr hlátri. Þetta var eitthvað svo súrealískt í myrkrinu hérna fyrir utan, gangandi umferðarskilti. Álfaprinsessan aumkaði sig yfir vinkonu sína skiltið og leiddi hana í skólann... því KBB sá ekkert í myrkrinu. Það var of fyndið líka. En þegar hún kom í ljósið í skólanum og svo þegar fór að birta úti þá sá hún í gegnum efnið svo þetta slapp. Later

Sennilega búin að eiga hundinn í þrjár mínútur... annars færi ég ekki með Leo, fullan af orku, nautsterkan og í miklu hlaupastuði, í flexitaumgöngu. Sama hvað mig langar að lofa honum aðeins að vera "frjálsum" í göngunni. Þegar maður elur sleðahund sem sleðahund og ætlast til að kvikindið dragi almennilega - þá ætti maður að vita betur. En nei ekki ég. Kom heim nett pirruð  á voffanum, mest sjálfri mér, með tvær 5 cm lengri hendur en áður en ég fór og með krónískt RÓÓÓLEGUR á vörunum. Note to self: EKKI ÚT MEÐ LEO Í FLEXITAUM... ALDREI. Hálfvitinn Later

Á sunnudagskvöldið hringdi KEB í okkur BH (sem vorum ekki heima) og sagðist hafa áhyggjur af Leo. Það væri eins og hundurinn væri að kafna. Hvort við gætum komið heim fljótlega. Vorum heppin því við vorum á leiðinni heim þannig að hann þurfti ekki að bíða lengi. Vond tilfinning þegar eitthvað er að og maður veit ekkert hvað það er. Þegar við komum heim leið ekki á löngu þar til hundurinn stóð sperrtur með höfuðið samt niður og gerði svona eins og þegar við ræskjum okkur hraustlega eða erum að hreinsa hálsinn. Óhljóðin með þessu voru slík að ekki fór á milli mála að eitthvað var að pirra hann. Hann leit helst út fyrir að vera að undirbúa að æla einhverju. Svona eins og hundar gera þegar þeir eru að hreinsa úr maganum eða eitthvað. En núna leit samt frekar út fyrir að hann væri að anda inn, ekki út. Af fenginni reynslu var ekki rokið í að hringja í dýralækni klukkan næstum miðnætti. Það bara kostar of mikið og það virtist ekki nógu mikið að til að taka slíkt drama á dæmið. Við svon...

Það hefur varla farið framhjá nokkru þokkalega vel læsu fólki að Siberian Husky hundar eru óalandi og óferjandi vitleysingar. Ekki nokkur leið að tjónka við þessa brjálæðinga, þeir éta allt sem er minna en þeir, smádýr, smáhunda og börn... sérstaklega ungabörn sem sofa saklaus í barnavagni úti í garði. Pirruð ??? Niii ekki svo - bara setja svona tóninn :) Ég veit betur. Skrímslabörnin mín hafa hingað til ekki étið börn, enda fá þau nóg að borða, né skaðað þau. Verð að játa á þau ansi sterkt veiðieðli gagnvart smádýrum og rollum - annað væri veruleikafirring á háu stigi. Sum hafa sterkara veiðieðli en önnur - það er staðreynd, alla vega á mínu heimili. Ég verð að játa að eftir alla umræðu um að þessi tegund taki smáhunda reglulega í nefið þá hef ég velt fyrir mér hvað mín þrjú myndu gera. Þau hafa aldrei sýnt tilburði í þá átt að taka smáhund í gegn, eru meira fyrir andstæðinga af sömu stærð, helst sömu tegund, og þá er það leikur ekki slagsmál... hingað til alla vega. En við hley...