Míkrósaga

Sat við tölvuna í gærkvöldi og heyrði opnað út - spáði ekkert í það. Fann svo að það var frekar kalt hérna inni, svona eins og gluggi væri opinn og að það blési inn. Spáði heldur ekkert í það. Svo var lokað töluvert seinna - var ekki með hugann við þetta. Krakkarnir eru alltaf eitthvað að brasa en við hjónin sátum bæði inni í stofu með annað augað á sjónvarpinu. Töluvert seinna hringir síminn og BH svarar. Ég er á vappinu hérna frammi í holi og sé að það eru bílljós beint inn hjá okkur - fór út í glugga til að athuga hvort komnir væru gestir. Heyri BH eitthvað tala um hundinn en var enn að spá hvort það væru gestir úti. BH kallar þá til mín hvort hundurinn sé úti? HA - Ronja liggur bara og kúrir eins og snúður í bælinu sínu en ég sé hvergi Úlfinn. Fer inn í Þvottahús, hurðin ólæst en lokuð. Ég gái út og sé að Harpa og Gummi voru að koma heim eftir sumarhúsaferð um helgina - með ljósin kveikt á bílnum ennþá. Svo sé ég Úlf á skoppi hérna úti fyrir framan í beðinu. Ég kallaði á hann og ha...

Á leiðinni í fermingarveisluna í gær tilkynnti KBB að hennar fermingarveisla (eftir FJÖGUR ár) yrði miklu flottari en veislan hans KEB. Nú nú við vildum vita ástæðuna - Já sko þá verður kreppan búin og svona... :o) Held að hann KEB verði nú ekkert sérstaklega var við það að veislan sé í einhverjum kreppubúningi. Held að við hefðum ekki gert mikið, ef þá nokkuð, öðruvísi en við erum að gera nú þegar. Daman samdi ljóð í skólanum í síðustu viku, það endaði uppi á vegg á kennarastofunni. Er ekki með það hérna hjá mér - skrifa það kannski hérna inn seinna. En það er kreppuskotið með tilvísun í mjög skuldsetta þjóð - einhver kennarinn hafði á orði að það væri greinilegt hvað væri talað um á heimili þessa barns. Tengdó hélt nú ekki - ekkert meira en annars staðar. Það er rétt hjá henni - börnin mín sjá bæði fréttir í sjónvarpi og svo fletta þau blöðunum á morgnana. Það þarf ekki foreldra til, svo þau fái kreppu-umræðuna beint í æð. Hins vegar spyrja þau bæði reglulega um eitthvað sem þau heyr...

Blogga jú jú - nei ekkert hætt en eitthvað léleg undanfarið samt. Nóg að gera í þrifum og undirbúningi fyrir fermingu frumburðarins. Baðherbergið orðið skínandi hreint, svo mjög að börnin spurðu bæði undrandi hvað hefði eiginlega gerst þegar þau opnuðu skápana um kvöldið til að bursta tennur. Allt svo snyrtilegt og á sínum stað. Eldhúsið hálfnað, nú á ég bara eftir að taka neðri hlutann af innréttingunni. Krakkarnir tóku herbergin sín vel í gegn í gær - ég á nú eftir að taka þetta út hjá þeim og leggja lokahönd á herbergin en þau voru ansi dugleg. Það er allt að smella fyrir veisluna. Gestirnir verða nú töluvert fleiri en ég hafði fyrst gert ráð fyrir. Í haust skrifaði ég lista og á honum voru um 52 - fín tala bara. Svo einn daginn nú nýlega hafði fjölgað mikið á listanum fína og rúmlega 70 skráðir. Veit eiginlega ekki hvar ég fann allt þetta fólk en þetta verður bara gaman. Hugmyndin er að byrja klukkan 13 og þeir mæta sem geta þá og svo eru nokkrir sem komast ekki fyrr en aðeins sein...

Hin árlega skattskýrsla gerir mig alltaf jafn pirraða og nett þunglynda. Það er alveg sama hvað maður borgar - skuldirnar aukast samt. Þá meina ég ekki að við séum að taka fleiri lán - niii lánin okkar hækka þrátt fyrir afborganir. Ekki öll, en sum gera það. Við hjónin erum samt á ágætisróli miðað við ástandið í þjóðfélaginu og vona ég að við höldumst á floti í gegnum þessar þrengingar allar. Undur og stórmerki - ég er alveg yfir mig gáttuð að við fáum vaxtabætur í ár. Já já, BH vill bara fara til útlanda. Fáum sitt hvort rúmlega ellefu þúsund krónur - já já. Og þegar búið er að draga það frá sem við eigum að borga þá stendur ekkert eftir - reyndar þurfum við að borga þegar upp er staðið - en hey, við fengum vaxtabætur í fyrsta sinn í þrjú eða fjögur ár :o) Nú er bara að reyna að kría prozac út úr heimilislækninum, leysa það út úr apótekinu og halda syngjandi sæll áfram út árið :o) dæjræjræjræj

Varð drulluveik (í orðsins fyllstu merkingu) á miðvikudaginn, nokkuð hress á fimmtudaginn en svo bara frekar svona slöpp og er enn í dag. Er frekar lystalaus, svöng en langar ekkert í neitt að borða. Gerir mann frekar pirraðann, meira pirraðann en venjulega ;o) Eina góða við þetta lystaleysi er að ég er ekki að háma í mig á meðan - góður bumbubani. Nú er maður að hafa sig í skattskýrslugerðina - búin að græja allt til og taka aðeins til hérna á borðstofuborðinu til að hafa pláss fyrir ósköpin. Ætla að rumpa þessu af og be done with it - nenni ekki að fá frest. Ætlaði reyndar að vera búin að þessu fyrir löngu - en hey þetta er ekki beint verkefni sem kallar mann að borðinu. Ekki alveg það skemmtilegasta svona. En verður að viðurkennast að þetta hefur orðið miklu auðveldara með tímanum og netvæðingu skattsins. Man eftir fyrstu skattskýrslugerð minni. Mamma var ekkert að taka þetta að sér neitt - neibb mín mátti sjá um þetta sjálf með hennar góðu hjálp. Allt á pappír og gert uppkast og út...

Var eitthvað að myndast við að sinna hundunum hérna í dag - á svona hundaþraut - leikfang. Maður felur mat í því og svo eiga þau að leysa þrautina til að komast í matinn. Lét Úlf bíða á meðan Ronja spólaði á þessu og fann bitana sem ætlaðir voru henni. Hún kann þetta allt saman - svo vön! Svo var komið að Úlfi að fá að reyna sig og Ronja átti að bíða - ekki hennar sterka hlið en hún kann það alveg samt. Hann svona trítlaði í kringum þetta og var að skoða málið, sjá hvað ætti eiginlega að gera við þetta og til hvers. Allt í einu tek ég eftir því að hann urrar lágt í átt að Ronju sem enn sat og beið. En hún hafði sett hausinn svona niður samt og horfði stíft á hann. Svona eins og hún vildi segja honum að hypja sig - þetta væri hennar og hennar einnar. Ég fer að skammast í þeim - neija á hann og hvæsi á hana - missti allt í bál og brand og þau sýndu tennur og réðust á hvort annað í miklum ham. URR - VOFF og mikil læti, og líka NEI og hvæs í mér. Allt í bland. Það hefur örugglega verið gam...

Ronjaskagonja lætur ekki að sér hæða - dálítið svona að gá hvað hún kemst upp með. Heldur manni á tánum og það er eins gott að gleyma ekki hvernig ljúflingurinn er skapi farinn. Fór með þau út í gerði í morgun og nennti ekki að setja á þau ólar og taum. Upp í hugann kom samt svona viðvörun - hvað ef þau stökkkva, ómerkt! Hristi það burt og hljóp með þau út. Úlfur fór beint út í garð en Ronja rauk beint út á götu. Það var auðvelt því ég hleypti þeim út um forstofudyrnar. Og svo hljóp hún beint út á aðalgötu og hljóp meðfram garðinum. Úlfur inni í garði alveg æstur í að komast til hennar. Ég hastaði á hana og skipaði henni að koma og við endann á lóðamörkunum ákvað hún að skella sér á milli trjánna inn í garðinn - hjúkk. En nei sko um leið og hún kom inn í garðinn rauk hann hinum megin við runna í gegnum trén og út úr garðinum. Þvílíkir gaurar sem þau eru. Það er svo gaman að vera til - laus og í snjónum. Hann hins vegar tók U og elti hana inn í garðinn. Aftur hjúkk. Nú var sprett að ger...