Ég velti því fyrir mér hvort það sé hvolpur í húsinu og ég bara áttaði mig ekki á því. Ég nefnilega var alveg viss um að hér væru bara unglingar (hundur og manneskjur) og svo fullorðnir.
Ég er orðin ansi vön einni unglingsstúlku hér. Hún dreifir úr sér út um allt hús eins og hún búi hér ein. Þetta hefur hún gert síðan hún fór að vappa sjálfstæð um húsið. Hún leggur hlutina bara frá sér þar sem hún stendur og gengur í burt. Þegar ég læt svo lítið að biðja hana fallega *kaldhæðni* að taka af stofuborðinu (allt naglalakkdótið - eða allt hárskrautið og burstana t.d.) þá kemur hún mæðuleg og tekur eitt naglalakk eða einn hárbursta en skilur rest eftir. Ef það eru fimmtíu hlutir (ekki sjaldgæft) þá þarf að biðja hana fimmtíu sinnum að koma og taka það sem hún á.
Í fyrradag tók ég eftir fötunum hennar á stól inni í eldhúsi, buxur peysa og bolur. Andvarpaði og ákvað að ég nennti ekki að henda þessu inn til hennar. Nokkru seinna lá þetta þarna ennþá og hún stóð í eldhúsinu að fá sér að borða en ég var að taka af snúrum. Pirraði mig aðeins á þessum fötum á stólnum og rak þá augun í nærbuxur af litlu (stóru) drottningunni á gólfinu undir þessum sama stól. Nú er ég ekkert hissa á fötunum hennar þarna, hún á það til að fara í önnur föt eftir að hún kemur heim frá því að bera út... svo fötin á stólnum áttu sér eðlilegar skýringar. En nærbuxurnar ? Ég lét vaða... "ertu að grínast með brækurnar þínar undir stól í eldhúsinu? Er það ekki fulllangt gengið í sóðaskapnum ?"
Hún horfði á mig í spurnarsvip, leit svo niður, teygði sig aðeins og sá þá undir stólinn. Leit svo rólega upp aftur og horfði á mig í smá stund en sagði svo "ég setti þetta ekki þarna". Við áttuðum okkur báðar og glottum pínu og litum inn í hol þar sem þrír alsaklausir ferfætlingar lágu ... undir grun. Fljótlega reyndar var bara einn sem lá undir grun - nær pottó að Leo er sá seki - litli vitleysingurinn er endalaust með nefið í öllu hérna og ósjaldan í þvottakörfunni. Hingað til hefur hann þó látið allt í friði... ok ekki alveg allt því hann tók það að sér á annan í jólum að taka aðra lúffuna mína (sem ég fékk frá krökkunum í jólagjöf) og smjattaði vel á henni. Kunni honum litlar þakkir því skinnið á lúffunni var ansi blautt og eitthvað döh þegar það var tekið af honum. En hann skilaði henni heilli... no harm done this time.
Hann hefur verið að fara á límingunum síðan ég setti upp jólaskrautið... það sem einn hundur getur þefað !
Later
Ég er orðin ansi vön einni unglingsstúlku hér. Hún dreifir úr sér út um allt hús eins og hún búi hér ein. Þetta hefur hún gert síðan hún fór að vappa sjálfstæð um húsið. Hún leggur hlutina bara frá sér þar sem hún stendur og gengur í burt. Þegar ég læt svo lítið að biðja hana fallega *kaldhæðni* að taka af stofuborðinu (allt naglalakkdótið - eða allt hárskrautið og burstana t.d.) þá kemur hún mæðuleg og tekur eitt naglalakk eða einn hárbursta en skilur rest eftir. Ef það eru fimmtíu hlutir (ekki sjaldgæft) þá þarf að biðja hana fimmtíu sinnum að koma og taka það sem hún á.
Í fyrradag tók ég eftir fötunum hennar á stól inni í eldhúsi, buxur peysa og bolur. Andvarpaði og ákvað að ég nennti ekki að henda þessu inn til hennar. Nokkru seinna lá þetta þarna ennþá og hún stóð í eldhúsinu að fá sér að borða en ég var að taka af snúrum. Pirraði mig aðeins á þessum fötum á stólnum og rak þá augun í nærbuxur af litlu (stóru) drottningunni á gólfinu undir þessum sama stól. Nú er ég ekkert hissa á fötunum hennar þarna, hún á það til að fara í önnur föt eftir að hún kemur heim frá því að bera út... svo fötin á stólnum áttu sér eðlilegar skýringar. En nærbuxurnar ? Ég lét vaða... "ertu að grínast með brækurnar þínar undir stól í eldhúsinu? Er það ekki fulllangt gengið í sóðaskapnum ?"
Hún horfði á mig í spurnarsvip, leit svo niður, teygði sig aðeins og sá þá undir stólinn. Leit svo rólega upp aftur og horfði á mig í smá stund en sagði svo "ég setti þetta ekki þarna". Við áttuðum okkur báðar og glottum pínu og litum inn í hol þar sem þrír alsaklausir ferfætlingar lágu ... undir grun. Fljótlega reyndar var bara einn sem lá undir grun - nær pottó að Leo er sá seki - litli vitleysingurinn er endalaust með nefið í öllu hérna og ósjaldan í þvottakörfunni. Hingað til hefur hann þó látið allt í friði... ok ekki alveg allt því hann tók það að sér á annan í jólum að taka aðra lúffuna mína (sem ég fékk frá krökkunum í jólagjöf) og smjattaði vel á henni. Kunni honum litlar þakkir því skinnið á lúffunni var ansi blautt og eitthvað döh þegar það var tekið af honum. En hann skilaði henni heilli... no harm done this time.
Hann hefur verið að fara á límingunum síðan ég setti upp jólaskrautið... það sem einn hundur getur þefað !
Later
Ummæli