Míkrósaga

Hér svíf ég um á hvítu skýi heima hjá mér. Hér búa nefnilega þrír loðboltar sem búnir eru þeim eiginleika að þegar hlýna fer í lofti þá fella þau hár - ekki tár. Þannig er að LaVoffs á þessu heimili eru af tegundinni Siberian Husky. Sú tegund skiptir um undirfeld ca 2x á ári og þá er mikið hárlos (eins og þið getið ekki ímyndað ykkur... enginn getur það fyrr en reynt hefur) í u.þ.b. sex mánuði í senn. No joke. Okei smá djók. Án gríns þá vöðum við husky ský hérna upp í ökkla þrátt fyrir að ryksuga lágmark einu sinni á dag alla daga. Og svo blásum við af þeim hérna úti þannig að reglulega snjóar í botnlanganum okkar þrátt fyrir að veðurguðirnir séu alveg spakir. Mjög áhugavert að vera með þrjú stykki í þessu ástandi. Eyddi tæpum klukkutíma í fyrradag í að blása þau öll áður en þau komu inn úr viðbjóðsrigningunni sem var allan daginn. Og ég hefði getað haldið áfram í svona þrjá tíma í viðbót ef vel hefði átt að vera og ekki einu sinni viss um að það hefði dugað. Það kemur ENDALAUST úr...

Stundum þarf að fá að hlaupa frjáls og leika sér. Jökull heppinn að vera ekki étin í þessari ferð held ég :) Það er svo gaman að fylgjast með þeim hlaupa um allt. Það hefur verið tekið eftir því undanfarið í lausagöngu að Ronja þykir ansi ágætur smalahundur. Hún smalar reyndar hundum, ekki kindum (meira étur kindur ef hún kæmist í þær). Svo fær hún þau öll til að elta sig í einhverri útgáfu af þrautakóngi. Ansi skondið að fylgjast með þessu. Leo og Zizou þarna búin að finna hvort annað, léku sér greinilega heilmikið saman... þar til Úlfur þurfti eitthvað að skipta sér af og athuga hvort hann legði blessun sína á sambandið. Við vitum ekki úrskurðinn og ég held að Leo og Zizou sé reyndar alveg saman hvað honum finnst. Þeim þótti þetta fjör. Hríma litla var alveg á því að tími væri fyrir helgarnammi. Það var jú laugardagur og hún búin að vera súper ofur dugleg í átakinu. Átakinu sem hún reyndar gaf ekkert samþykki fyrir, setti aldrei sína loppu á neinn pappír og skilur ekki alveg h...

Við mæðgur komnar heim aftur frá Ítalíu. Við skemmtum okkur konunglega í Dolomiti fjöllunum. Þar lærði litla drottningin á skíði og kemst nú niður allar þær brekkur sem ruddar hafa verið til að skíða. Það var svo gaman hjá okkur að við erum strax byrjaðar að safna fyrir næstu ferð. Og söfnum í leiðinni fyrir okkar eigin skíðaútbúnaði. Hva, heilt ár í næstu ferð þetta verður ekkert mál. Myndin hérna af okkur mæðgum er tekin á Shell bensínstöð. Vorum á leiðinni frá Verona upp í fjöllin á hótelið. Þarna var aðeins stoppað svo fólk gæti fengið sér smá að borða og kannski pissa... fyrir þá sem höfðu lyst á því - ég sneri við í hurðinni út aftur. Hér eru frábæru ferðafélagar mínir á leiðinni upp í fjall á sunnudagsmorguninn, fyrsta morguninn okkar. Það er ekki hægt að fá betri ferðafélaga en þetta fólk, þau eru æðisleg. Allir slakir, allir gátu gert það sem þeir vildu þegar þeim hentaði og enginn háður neinum. Þó við mæðgur höfum dálítið verið límdar saman og Svandís var mikið með ok...

Fór í gærkvöldi í miðbæ Reykjavíkur. Um leið og ég var búin að skafa af bílnum mínum og lagði af stað þakkaði ég fyrir að vera á bíl sem ég treysti. Fjórhjóladrif, það er málið. Ég er ömurleg í að vera á þungum framhjóladrifnum aumingja. Endurtek fjórhjóladrif :) Þegar ég steig út úr bílnum við höfnina og gekk í hjarta miðbæjarins helltist yfir mig svona töfratilfinning. Leið eins og í væminni disney mynd. Þetta var allt svo æðislegt, ljósin mátulega dempuð á ljósastaurum, það snjóaði, allt var hvítt á trjám og húsum og á stéttum. Þetta var svo kósý. Best var þó að setjast inn á Laundromat og hinkra eftir the ladies. Já já ég kom fyrst, það gerist nú ekki alltaf, mín mætt á réttum tíma. Þær týndust inn hver af annarri með bros á vör. Það var mikið spáð í matseðilinn, ég hafði haft nógan tíma og var því búin að ákveða mig fyrst aldrei þessu vant. Enda venjulega með valkvíða og flýti mér svo að velja eitthvað þegar þjónninn hefur tekið við pöntunum frá öllum hinum. Fyndna er að ég ...

Ég hef fylgst með þessu PIP púða máli, eins og aðrir ekki komist hjá því. Ég hef velt þessu aðeins fyrir mér og lít svo á að það sé engin ein lausn rétt í þessu. Þær konur sem fengu þessa púða eiga alla mína samúð. Það er ömurleg tilhugsun að vita til þess að brjóstin á manni séu bólgin af síliconi sem getur byrjað að leka,  er jafnvel byrjað að leka nú þegar. Ég er alveg hlynnt því að þessar konur fái aðstoð við að fjarlægja ömurlegheitin og líða þannig betur. Það er ekki betra að hafa rúmlega fjögurhundruð konur í landinu að drepast úr þunglyndi yfir óvissunni. Eða bíða eftir að illa fari og þá fjarlægja púða sem hafa skemmt út frá sér. Konan gæti endað sem öryrki eða óvinnufær í óákveðinn tíma. Ekki er það betra fyrir þjóðfélag sem hefur ekki efni á því að gera vel við þá sem nú þegar þurfa að þiggja bætur. Verð samt að viðurkenna að mér finnst umræðan um ómskoðun fyrir þessar konur hlægileg. Mér finnst ekkert endilega að ríkið eigi að borga ómskoðun fyrir þessar konur. Mér ...

Hvað gerir maður þegar eiginmaðurinn bregður sér af bæ og yfir Atlantshafið og enn lengra ? Er með þrjá hunda hérna sem þarf að hreyfa svo orkan í þeim safnist ekki upp og springi í andlitið á mér. KEB er sjaldnast heima og KBB fer ekki með þau öll út. Þegar ein lítil (ok ekki svo voðalega lítil) kona þarf að hreyfa tvo öfluga rakka þá bregður hún sér á sleðann sem eiginmaðurinn barði saman. Fór í Grafarvoginn áðan, tók sleðann út og skellti kvikindunum fyrir framan gripinn. Svo þaut ég af stað... já ok ég þaut ekki svo mikið, þurftu að leiða þá inn á göngustíginn því þeir eru mjög uppteknir við að hlusta ekkert á mig. Meira uppteknir í typpakeppni við hvorn annan. En svo þutum við af stað og ég mátti hafa mig alla við að standa sleðanum. Mikið fjör og mikið gaman. Þetta gekk svona mestan part vel en mikið rosalega get ég orðið pirruð þegar þeir ákveða að það sé mjög sniðugt að snusa alls staðar og míga sums staðar. Langar stundum að hafa svipu til að "hvetja" þá áfram. Svo...

Þetta fer að verða eins og í "gamla daga". BH er endalaust í utanlandsferðum vegna vinnu. Hann flaug seinnipartinn til Seattle og þaðan flýgur hann til San Francisco... já með blóm í hárinu. Hann lendir þar klukkan átta í fyrramálið á okkar tíma, miðnætti þar. Held að þetta sé sjötta ferðin eða sjöunda síðan í september. Þess vegna segi ég að hér sé verið að rifja upp gamla takta. Reyndar verður að viðurkennast að mitt líf er heldur auðveldara nú en þá. Þá var ég með tvo litla gorma sem létu hafa fyrir sér fyrir allann peninginn. KBB nýfædd til svona þriggja ára, held að það hafi farið að fækka ferðum þá. KEB var þá þriggja til sex ára. Svo þau þurftu aðstoð við allt og það þurfti að sinna þeim frá átta á morgnana til átta á kvöldin, þá fóru þau að sofa. Núna sit ég hérna ein á laugardagskvöldi með LaVoffs í kringum mig. Ekki slæmt að hafa loðinn félagsskap í þessum leiðindum í sjónvarpinu. Er mjög sátt við að fá svona kvöld fyrir mig bara. Popp og vatn með appelsínusneið ú...