Hér svíf ég um á hvítu skýi heima hjá mér. Hér búa nefnilega þrír loðboltar sem búnir eru þeim eiginleika að þegar hlýna fer í lofti þá fella þau hár - ekki tár.
Þannig er að LaVoffs á þessu heimili eru af tegundinni Siberian Husky. Sú tegund skiptir um undirfeld ca 2x á ári og þá er mikið hárlos (eins og þið getið ekki ímyndað ykkur... enginn getur það fyrr en reynt hefur) í u.þ.b. sex mánuði í senn. No joke. Okei smá djók.
Án gríns þá vöðum við husky ský hérna upp í ökkla þrátt fyrir að ryksuga lágmark einu sinni á dag alla daga. Og svo blásum við af þeim hérna úti þannig að reglulega snjóar í botnlanganum okkar þrátt fyrir að veðurguðirnir séu alveg spakir. Mjög áhugavert að vera með þrjú stykki í þessu ástandi. Eyddi tæpum klukkutíma í fyrradag í að blása þau öll áður en þau komu inn úr viðbjóðsrigningunni sem var allan daginn. Og ég hefði getað haldið áfram í svona þrjá tíma í viðbót ef vel hefði átt að vera og ekki einu sinni viss um að það hefði dugað. Það kemur ENDALAUST úr þeim !
Nú þarf ég alvarlega að gera eitthvað í því að baða þau og svo blása til að ná sem mestu í burtu í einu skoti. Það er lífsnauðsynlegt... fyrir mig. Í alvöru - held ég hafi innbyrt hár af hálfum hundi þarna um daginn er ég blés sem mest af þeim. Yrði ekki hissa þó öndunarvegurinn myndi lokast við þennan blástur einn daginn :)
En þar sem þau eru svo falleg hef ég ákveðið að pirra mig ekkert á þessu og held áfram að ryksuga hérna daglega með góðri aðstoð krakkanna.
Svo eru þau líka svo dugleg... hrikalega dugleg. Drógu í gærkvöldi, ásamt Hrímu og Rökkvu, sleðann með BH aftan á um 20 km á Nesjavallavegi. Ég skildi þau eftir í brjáluðu veðri á veginum og fór svo með Olgu (á hennar bíl) og sótti þau aftur á veginum í átt að Nesjavallarvirkjun, Þingvallarmegin. Okkur Olgu leist nú lítið á veðrið og færðina á köflum en létum það ekki stoppa okkur. Urðum að ná í hundana ;) En setttum BH í farbann okkar á milli... alla vega í svona veðri þegar við þurfum að sækja hann ! Þetta gekk samt allt súper vel, bæði hjá okkur að göslast þetta, enda á tryllitæki, og hjá BH með hundana. Hann var alsæll eftir ferðina og á eftir að lifa á þessu eitthvað frameftir. En ég er að spá í að setja hann líka í bann yfir glápi á umfjöllun um Iditarod á netinu. Það hefur of mikil áhrif greinilega á bakteríuna :)
Og já eitt enn - mér hefur sennilega ALDREI orðið jafn kalt á fingrunum eins og í gær þegar ég var að hjálpa honum að fara af stað. Setja hunda í tauminn fyrir framan sleðann. Aulinn ég tók ekki fingravettlinga, bara lúffur. Var berhent í svona mesta lagi um fimm mínútur. Þegar BH var rokinn af stað... eða hundarnir roknir með hann í eftirdragi, og ég komin inn í bíl hugsaði ég hvort það kæmi nokkurn tíma líf í fingurna aftur. Og hvað er það fáránlega vont þegar hiti og líf er að koma aftur í puttana ? Ég bókstaflega fann ekki fyrir fingrunum í góðan tíma mér var svo kalt. Það var svo hvasst þarna þegar hann lagði af stað.
Later
Þannig er að LaVoffs á þessu heimili eru af tegundinni Siberian Husky. Sú tegund skiptir um undirfeld ca 2x á ári og þá er mikið hárlos (eins og þið getið ekki ímyndað ykkur... enginn getur það fyrr en reynt hefur) í u.þ.b. sex mánuði í senn. No joke. Okei smá djók.
Án gríns þá vöðum við husky ský hérna upp í ökkla þrátt fyrir að ryksuga lágmark einu sinni á dag alla daga. Og svo blásum við af þeim hérna úti þannig að reglulega snjóar í botnlanganum okkar þrátt fyrir að veðurguðirnir séu alveg spakir. Mjög áhugavert að vera með þrjú stykki í þessu ástandi. Eyddi tæpum klukkutíma í fyrradag í að blása þau öll áður en þau komu inn úr viðbjóðsrigningunni sem var allan daginn. Og ég hefði getað haldið áfram í svona þrjá tíma í viðbót ef vel hefði átt að vera og ekki einu sinni viss um að það hefði dugað. Það kemur ENDALAUST úr þeim !
Nú þarf ég alvarlega að gera eitthvað í því að baða þau og svo blása til að ná sem mestu í burtu í einu skoti. Það er lífsnauðsynlegt... fyrir mig. Í alvöru - held ég hafi innbyrt hár af hálfum hundi þarna um daginn er ég blés sem mest af þeim. Yrði ekki hissa þó öndunarvegurinn myndi lokast við þennan blástur einn daginn :)
En þar sem þau eru svo falleg hef ég ákveðið að pirra mig ekkert á þessu og held áfram að ryksuga hérna daglega með góðri aðstoð krakkanna.
Svo eru þau líka svo dugleg... hrikalega dugleg. Drógu í gærkvöldi, ásamt Hrímu og Rökkvu, sleðann með BH aftan á um 20 km á Nesjavallavegi. Ég skildi þau eftir í brjáluðu veðri á veginum og fór svo með Olgu (á hennar bíl) og sótti þau aftur á veginum í átt að Nesjavallarvirkjun, Þingvallarmegin. Okkur Olgu leist nú lítið á veðrið og færðina á köflum en létum það ekki stoppa okkur. Urðum að ná í hundana ;) En setttum BH í farbann okkar á milli... alla vega í svona veðri þegar við þurfum að sækja hann ! Þetta gekk samt allt súper vel, bæði hjá okkur að göslast þetta, enda á tryllitæki, og hjá BH með hundana. Hann var alsæll eftir ferðina og á eftir að lifa á þessu eitthvað frameftir. En ég er að spá í að setja hann líka í bann yfir glápi á umfjöllun um Iditarod á netinu. Það hefur of mikil áhrif greinilega á bakteríuna :)
Og já eitt enn - mér hefur sennilega ALDREI orðið jafn kalt á fingrunum eins og í gær þegar ég var að hjálpa honum að fara af stað. Setja hunda í tauminn fyrir framan sleðann. Aulinn ég tók ekki fingravettlinga, bara lúffur. Var berhent í svona mesta lagi um fimm mínútur. Þegar BH var rokinn af stað... eða hundarnir roknir með hann í eftirdragi, og ég komin inn í bíl hugsaði ég hvort það kæmi nokkurn tíma líf í fingurna aftur. Og hvað er það fáránlega vont þegar hiti og líf er að koma aftur í puttana ? Ég bókstaflega fann ekki fyrir fingrunum í góðan tíma mér var svo kalt. Það var svo hvasst þarna þegar hann lagði af stað.
Later
Ummæli