Míkrósaga

Montið - má ekki gleyma montinu. Foreldrarnir á þessu heimili eru að rifna úr monti yfir flottu krökkunum á heimilinu. Þau komu heim með einkunnir í dag eftir janúarprófin. Þarf ég að segja meira? Nei hélt ekki. Fyrirmyndarbörn með ágætiseinkunnir bæði tvö. Meðaleinkunn beggja var 9,5 :o) Þau skora hærra en foreldrar þeirra gerðu það er klárt mál :o) Later

Vona það alla vega - fer í nótt út á völl og flýg snemma í fyrramálið. Öll svör mín við spurningum um þessa ferð hafa verið á einn veg "ég bara veit það ekki" - "ég man það ekki" - "ég hef ekki gáð að því" og "nei ekki ennþá". Nei ég var ekki byrjuð að pakka, fyrr en seinnipartinn í dag. Ég man ekki hvað staðurinn heitir þar sem við verðum, það er samt búið að segja mér það alla vega þrisvar og ég veit að það er í Ítalíu. Nei ég veit ekki hvenær er flogið í fyrramálið, veit að ég þarf að vakna snemma og verð sótt um fimmleytið. Nei ég veit ekki hvenær dags ég kem 5. febrúar. Mikið verð ég bara glöð þegar ég verð búin að pakka almennilega og ákveða hvað fer ofaní töskuna, komin út á völl og get bara tjillað aðeins. Öll vikan hefur snúist um að klára allt í vinnunni fyrir mánaðarmót, vsk og áramótadót eitthvað. Svo hefur maður aðeins verið að reyna að hafa þvottakörfuna tóma, aðeins að halda í horfinu hérna þó ég hafi nú ekki nennt að þrífa sérstak...

Fór í Office 1 áðan og meðal þess sem ég ætlaði að kaupa var gulur yfirstrikunarpenni. Ætti ekki að vera vandamál í svona verslun að finna einn slíkan. Og satt best að segja hélt ég að þeir yrðu þarna í röðum, nokkrar týpur og svona. En ég fann bara eina týpu í einum kassa innan um aðra liti í hillunni. Fannst þeir líta illa út, upplitaðir og óspennandi. Svo ég tók einn upp, opnaði hann og sá að hann var skrýtinn á litinn. Svona eiginlega dökk gulur... nánast út í orange. Svo ég ákvað að prófa kvikindið á blaðinu sem til þess hangir þarna hjá pennunum öllum. Og eins og mig grunaði var yfirstrikunarpenninn uppþornaður og það kom lítið gult á blaðið sem ég reyndi að strika á. Eins var með næstu þrjá penna. Leitaði dálítið að annarri týpu, svona týpu sem kannski myndi koma eitthvað úr, væri ekki uppþornuð. Nei fann ekkert, nema jú það var svona penni í pakka ásamt öðru pennadóti sem mig vantar bara ekkert. Vildi því ekki kaupa þannig. Prófaði fleiri penna úr vafasama kassanum og fann ein...

Farkas er áræðinn og mátulega hugaður. Hélt reyndar að ég myndi enda með dauðan hvolp i morgun og það væri algjörlega hans eigin heimsku að kenna. Hann tekur stóran sveig framhjá Ronju, hörfar ef hún er að ferðinni og leggur ekki í að mæta henni viljandi. En litla kvikindið lét sig þó hafa það að stela beininu hennar. Hún hafði legið á miðju gólfinu í holinu og nagað í góða stund. Fylgst með öllu og öllum þaðan sem hún lá. Svo hvarf hún inn í forstofu og fékk sér að drekka smávegis. Þá tók ég eftir að litla gerpið stökk af stað og náði sér í beinið hennar og rauk inn í stofu með það. Ég ákvað að bjarga lífi hans og ná honum til að taka beinið. Of sein. Ronja mjakaði sér fram, sá að beinið var horfið og hún var ekki sekúndu að vita hver sökudólgurinn var. Þarf engan Sherlock Holmes í málið neitt. Svo hún fór á eftir honum inn í stofu og ég ákvað að ég nennti ekki undir borðstofuborð og beið eftir því sem verða vildi. Hvolpurinn var ekki heimskari en svo að hann sleppti beininu og forðað...

Lupo farinn útaf og Farkas settur inn í staðinn. Farkas var alveg sama þó Lupo hefði fengið að vera lengur. Og held að Lupo hafi bara verið feginn að fá smá time alone núna. Hann var nú búinn að temja kvikindin mín aðeins. Þau orðin þokkalega vön honum. Svo vön að Ronja nennir ekki að eltast við Farkas þarna úti í gerði. Lætur hann eiginlega alveg eiga sig bara. Verður spennandi að kynnast honum betur og knúsa dálítið... svona eftir að ég blæs af honum mestu drulluna þegar hann kemur inn á eftir :o) Later

Það er voðalega gaman að horfa hérna út í garð. Tveir virðulegir hundar sem fylgjast með öllu. Og svo eitt hvolpaskott að reyna sitt besta að líkja eftir þeim. Hann er svo mikill hvolpur samt að hann platar engan. Svo mikið krútt þar sem hann situr hjá þeim og fylgist líka með. Svo er tekið í hann öðru hvoru. En honum verður ekki meint af. Hlýðir bara og þá eru allir sáttir. Verra þegar þau eru hérna inni. Ronja á það til að vera ansi aðgangshörð. Manni stendur eiginlega ekki á sama. Lupo búinn að læra það að vera ekki fyrir gribbunni. En Úlfur hins vegar er engin ógn. Fínt að vaða í hann og athuga hvort hann sé ekki í stuði... sem hann er eiginlega alltaf :o) Þetta lúkkar svo vel þarna úti að það er spurning hvort maður láti ekki vaða og endi með sitthvort teymið. Sex á mann, tólf hundar - hljómar vel. Alveg þar til ég hugsa um alla göngutúrana og að hirða upp eftir þá. Þá virkar raunveruleikatékkið vel og ég er alveg læknuð :o) Later

Þar sem ég er svefnpurka og á auðvelt með að sofa endalaust, þá er gott að hafa eitt lítið hvolpaskott sem rekur mann framúr. Út með Lupo að pissa og svo inn aftur. Það er ekki nóg til að ég skríði ekki aftur upp í rúm á laugardagsmorgni þó klukkan sé orðin hálf níu. Neinei þeir félagar (Ronja enn í búrinu sínu) hlupu hér eins og berserkir framogtilbakaframogtilbakaframogtilbaka... og alltaf á spegilinn sem má ekki við meira eftir átök heimilishundanna í den. Svo Ég skoppaði með þá bræður út í gerði þar sem þeir mega djöflast og hamast eins og þeir vilja. OG ÞÁ er ég sæmilega vöknuð og þarf ekki að hvíla mig meira. Geispa bara doldið og næ mér þannig í súrefni. Húsið er ónýtt eftir lélega umgengni heimilisfólkskins svo það er sennilega best að byrja á því að tjasla því saman. Svo verð ég víst að vinna dálítið til að vera ready áður en ég fer út. VSK, laun, reikningar, áramót og mánaðarmót... hvaða hálfviti sagði já við útlandaferð á þessum tímapunkti? Later