Míkrósaga

Fyrst af öllu segja lítil kríli mama - eða mamma og þau tengja það við mömmuna sína, of course. Þegar KEB var stubbur og byrjaður að segja mamma við mömmu sína þótti BH að krakkinn gæti nú alveg lært að spjalla aðeins við pabba sinn. Svo hann eyddi góðum tíma eitt skipti með barnið á skiptborðinu inni á baði og spjallaði við litla drenginn. "Segðu pabbi - paaaaabbi - paaaabbi - segðu paaaabbbi" Svona gekk þetta góða stund á meðan skipt var um bleiu. Ég gjörsamlega tapaði mér úr hlátri þegar hann hætti að tala og gaf krakkanum færi á að svara föður sínum og gera hann stoltan - yup, svarið var "mama" Hef oft og ítrekað minnt BH á þetta - því þetta var óborganlegt. BH þótti þetta ekki eins fyndið á sínum tíma, en getur brosað út í annað í dag. Þegar KBB var á milli eins og þriggja ára var karl faðir hennar með annan fótinn út um alla Evrópu. Var mjög mikið erlendis vegna vinnu - því fékk mamman heiðurinn af flestum bleiuskiptum, matargjöfum, tannburstun o.s.frv. Það va...

Sit hérna heima - lélegur Íslendingur. Er að glápa á móttökur landans á íslenska handboltalandsliðinu. Er svo glöð hversu margir hafa komið sér í bæinn til að fagna heimkomu þeirra. Það hefði verið svo ömurlegt ef fáir hefðu mætt, þ.e. ef það væru allir jafn lélegir og ég. Þetta eru flottir drengir og greinilega gott lið og góður liðsandi, það kemur mönnum mjög langt. Til hamingju Ísland

Bara stutt þar sem hann hefur svo lítinn tíma aflögu til að lesa svona blogg eiginkonu sinnar. Eyðir sennilega lúmskt miklum tíma á flickr samt - hmmm. Er að taka herbergið hennar KBB - allt í rúst í húsinu á meðan, tekur tíma því crying outloud það er mikið af dóti þarna inni. Daman fékk sitt í gegn og tekið var neðan af rúminu hennar líka og vá hvað það er miklu meira pláss þarna inni hjá henni núna. Hún ætti að geta boðið nokkrum stúlkum í heimsókn því nú er pláss fyrir þessar drottningar. Hlakka til þegar allt er orðið skínandi hreint hér því ég þrífst illa í drullunni hérna hjá okkur - komin hundalykt í kofann - púff! Hlakka til að fara í vinnuna á eftir - gestakokkurinn Haffi ætlar að galdra fram indverskt, mmmm nammi Later

Handboltalandsliðið er aldeilis búið að gera Íslendinga glaða undanfarna daga. Þeir eiga heiður skilið fyrir það svona mitt í kreppukjaftæði. Þeir áttu silfrið svo sannarlega skilið þó það hefði verið hrikalega flott að fá gullið. Endemis markmaðurinn í liði Frakka ákvað bara að markið væri lokað á þessum tíma og það virtist varla nokkur leið að fá hann til að opna leið þar inn. Eitthvað fyrir Hugrúnu til að hugsa um - hún á eftir að loka íslenska markinu á Ólympíuleikum í handknattleik einn daginn - er sannfærð um það :o) KEB lét mig ekki í friði í gærmorgun eftir leikinn - hann og KBB höfðu farið í vinnuna til pabba síns að horfa á leikinn ásamt fleirum. Er þau komu heim vildi hann ólmur breyta herberginu sínu í hvelli. Það er búið að standa til í allt sumar. Dööö var ekki í stuði - en hann byrjaði samt og ég lét tilleiðast og því fór dagurinn í að moka herberginu hans hérna fram á gang. Ég ætlaði að kaupa nýtt rúm fyrir hann og kommóðu eða fataskáp. Gramsaði á netinu aðeins og spáði...

Fórum í vikunni vopnuð lifrapylsu með Ronju út á tún í Mosfellsdal. Höfðum fengið leyfi til að nota túnið til að prófa að sleppa litla krílinu og leyfa henni að hlaupa aðeins frjáls. Hún hljóp eins og vindurinn á milli okkar til að fá lifrapylsubita - hrikalega mikið krútt. Var ekki lengi að átta sig á góðgætinu sem við vorum með. Reyndum með ekki nógu góðum árangri að láta hana bíða með að hlaupa af stað aftur, þar til eitthvert okkar kallaði hana til sína. Eigum eftir að reyna þetta betur oftar. Fórum í dag upp í Mosfellsdal aftur og ákváðum að fara bara í göngutúr - vopnuð lifrapylsunni að sjálfsögðu. Nú var ég sú eina með nammið. Við beygðum í átt að Helgufoss/Birtingi og gengum þar frá spennustöðinni að fossinum. Slepptum henni lausri við bílinn, vorum langt frá þjóðveginum, og hún elti okkur bara eða gekk svona dálítið á undan okkur. Sáum þá nokkrar kindur í haga og ákváðum að taka enga sénsa og settum hana í ól eftir að hafa gefið henni smá lifrapylsu svo hún vissi hvað ég væri ...

Matur hjá tengdó er orðinn fastur liður á föstudagskvöldum. Í kvöld vantaði hins vega helminginn af liðinu. Og við sem mættum, BH og fjölsk. og Erna með dömurnar ásamt gestgjafanum, skemmtum okkur ágætlega. Fyrir utan að hafa étið of mikið þá var þetta verulega gott allt saman. Skemmtilegast þótti mér samt þegar Erna talaði um að nú væri planið að ráða eina frá Rúmeníu í vinnuna hjá henni. Hún tilkynnti yfirmanni sínum að nú skyldi hann skoða málið vel áður. Þ.e. hvort ekki væri gott á milli Serbíu og Rúmeníu svona almennt í alþjóðamálunum. Það er nefnilega svo að serbnesk kona með sterkar skoðanir á mönnum og málefnum vinnur á staðnum og Erna sagðist bara ekki taka það að sér að vera einhver friðargæsluliði á staðnum :o) Stefanía litla fékk bleikan blómvönd frá ömmu sinni í tilefni dagsins. Hún var að ljúka sinni vist í leikskólanum í dag og hefja skólagöngu í Háteigsskóla með pomp og prakt. Sú stutta var aldeilis sæl með fína vöndinn sinn. Kom í ljós að þetta er merkisdagur, Stefanía...

Við sprungum úr hlátri - Davíð stoppaði okkur og sagði að það ætti ekki að hlæja að forsetafrúnni, hún talar alla vega íslensku. Vorum alveg sammála honum, hún hefur lagt sig fram um að læra og tala íslensku, hún fær prik fyrir það en þetta var samt fyndið. Hin setning leiksins sem fékk okkur til að skella uppúr var þegar staðan var 27-23 held ég og íþróttafréttamaðurinn sagði stöðuna vera 14-17 og svo "Nei Vó" Hann las nefnilega á klukkuna sem var komin í 14 mín og 17 sek he he. Sátum í vinnunni og horfðum á leikinn. Drengirnir höfðu dregið fram myndvarpa og græja leikinn upp á vegg. Já minn BH og DH bara tóku sér pásu til að horfa á leikinn. Látið ekki líða yfir ykkur. Yfirleitt þegar landsliðið í handbolta er að gera ágætis hluti og ég bjartsýn fyrir hönd okkar manna þá tuðar BH "Þeir tapa með 5 mörkum". Oftar en ekki langar mig að stökkva yfir eldhúsborðið og kefla hann svo hann þegi. Svo verð ég alltaf jafnfúl þegar hann reynist hafa rétt fyrir sér. Hann t.d. s...