Fór í líkamsrækt í gær - fyrsta sinn í alla vega mánuð. Hef talið mig löglega afsakaða en samt haft á bakvið eyrað að ég get vel tekið efri partinn - hendur, maga, bak kannski. Það var hlegið að mér um daginn er ég nefndi það að nú væri ég nauðbeygð til að einbeita mér að efri partinum. Djókið er að margir einbeita sér kannski fullmikið, og jafnvel eingöngu að þeim hluta líkamans.
Það lúkkar ekki endilega vel sko - ég verð að viðurkenna áhyggjuleysi mitt af því að líta svona út... nokkurn tímann. Held að ofurmjaðmirnar láti aldrei baka sig í svona - þó ég myndi æfa eins og ræktarrotta daglega og bryðja stera ofan í það - held þær myndu samt alveg halda í við mig.
En ég skakklappaðist sem sagt í Laugar í gær og lét sjá mig í stóra salnum. Þar var alls konar fólk að hamast í alls konar tækjum og rykkja upp alls konar lóðum. Ég varð pínu öfundsjúk er ég sá þá sem gátu brúkað hlaupabrettin, hjólin, stigana og fjölþjálfana. Vön að byrja þar og hita pínu upp áður en ég létti vel á tækjum ætluð til að styrkja hendur. Ég er algjör aumingi í höndunum... það er bara þannig. Þannig að ég þarf 99% að létta álagið áður en ég sest niður og rembist við að lyfta, toga eða ýta. Og ég geri aldrei neitt fáránlega oft - helst vegna þess að oft get ég bara ekki meir þegar ég er búin með eitthvað ákveðið.
En ég alla vega valdi mér nokkur tæki þarna og skrölti á milli þeirra eins og mér einni er lagið, bara einu sinni kom sársaukagretta er ég settist. Þá þarf að smeygja fótunum undir smá púða og sætið er lágt - beygði hnéð heldur mikið og það lét vita að það var ekki sátt, sendi reiðiboð upp í heila og andlitið tók við sér og þessi fallega gretta birtist er heilinn baðst margfaldlega afsökunar á að hafa ekki áttað sig áður en kroppurinn settist.
Eftir að hafa notað tækin í smá stund ákvað ég að ná mér í handlóð og standa smá stund og lyfta alls konar eitthvað. Vinstri olnboginn minnti á að hann er ekki alveg eins og olnbogar eru flestir og ég mátti haga æfingum eftir því - sem ég gerði... nauðbeygð.
Svo skoppaði ég upp, svo óskaplega gaman að "skoppa" léttfætt upp stiga þessa dagana. Ákvað að gera magaæfingar - það væri nú ekkert mál. Það runnu á mig tvær grímur er upp var komið. Hvernig ætlaði ég að setjast niður ? Og ef ég settist niður - gæti ég þá staðið upp aftur ? Enginn stóll, eða sæti - bara beint á gólfið takk kærlega. Væri ekkert mál ef ég hefði einhvern með mér - þá gæti ég beðið viðkomandi að láta mig síga... svona svipað og þegar einhver togar mann upp - bara öfugt.
Ég náði að koma mér í gólfið - hægra hnéð minnti mig á að það er líka í smá kleinu þó það sé á lífi. Kláraði magaæfingar og eitthvað - svo þurfti ég að standa upp... það var smá hugs en hafðist með smá fyrirhöfn. Teygði svo vel á efriparti líkamans - alla vega ágætlega - setti hendur í allar áttir eins langt og ég komst.
Hey - ég drullaði mér alla vega í ræktina og gerði alls konar. Planið er að drífa sig aftur fljótlega.
Þegar ég sá svo þetta myndband í dag - þá var ég voða fegin að ég fór í gær án þess að væla eða finna mér afsakanir til að vera heima bara.
EN í dag vaknaði ég með verki í vinstra hnénu - hef greinilega ekki passa mig er ég svaf - og eftir því sem líður á daginn þá finn ég hvernig ég er að stífna upp af strengjum og kunnulegum líkamsræktarverkjum. Ólíkt öðrum þá fagna ég aldrei þessum verkjum - ég þoli þá ekki og væri alveg til í að vera laus við svona strengi og harðsperrur.
Það var því ekki liðið langt á daginn þegar ég setti mér markmið fyrir helgina...
Slitið krossband og hné í almennri klessu er góð skemmtun... sagði enginn... nokkurn tímann.
Later
Það lúkkar ekki endilega vel sko - ég verð að viðurkenna áhyggjuleysi mitt af því að líta svona út... nokkurn tímann. Held að ofurmjaðmirnar láti aldrei baka sig í svona - þó ég myndi æfa eins og ræktarrotta daglega og bryðja stera ofan í það - held þær myndu samt alveg halda í við mig.
En ég skakklappaðist sem sagt í Laugar í gær og lét sjá mig í stóra salnum. Þar var alls konar fólk að hamast í alls konar tækjum og rykkja upp alls konar lóðum. Ég varð pínu öfundsjúk er ég sá þá sem gátu brúkað hlaupabrettin, hjólin, stigana og fjölþjálfana. Vön að byrja þar og hita pínu upp áður en ég létti vel á tækjum ætluð til að styrkja hendur. Ég er algjör aumingi í höndunum... það er bara þannig. Þannig að ég þarf 99% að létta álagið áður en ég sest niður og rembist við að lyfta, toga eða ýta. Og ég geri aldrei neitt fáránlega oft - helst vegna þess að oft get ég bara ekki meir þegar ég er búin með eitthvað ákveðið.
En ég alla vega valdi mér nokkur tæki þarna og skrölti á milli þeirra eins og mér einni er lagið, bara einu sinni kom sársaukagretta er ég settist. Þá þarf að smeygja fótunum undir smá púða og sætið er lágt - beygði hnéð heldur mikið og það lét vita að það var ekki sátt, sendi reiðiboð upp í heila og andlitið tók við sér og þessi fallega gretta birtist er heilinn baðst margfaldlega afsökunar á að hafa ekki áttað sig áður en kroppurinn settist.
Eftir að hafa notað tækin í smá stund ákvað ég að ná mér í handlóð og standa smá stund og lyfta alls konar eitthvað. Vinstri olnboginn minnti á að hann er ekki alveg eins og olnbogar eru flestir og ég mátti haga æfingum eftir því - sem ég gerði... nauðbeygð.
Svo skoppaði ég upp, svo óskaplega gaman að "skoppa" léttfætt upp stiga þessa dagana. Ákvað að gera magaæfingar - það væri nú ekkert mál. Það runnu á mig tvær grímur er upp var komið. Hvernig ætlaði ég að setjast niður ? Og ef ég settist niður - gæti ég þá staðið upp aftur ? Enginn stóll, eða sæti - bara beint á gólfið takk kærlega. Væri ekkert mál ef ég hefði einhvern með mér - þá gæti ég beðið viðkomandi að láta mig síga... svona svipað og þegar einhver togar mann upp - bara öfugt.
Ég náði að koma mér í gólfið - hægra hnéð minnti mig á að það er líka í smá kleinu þó það sé á lífi. Kláraði magaæfingar og eitthvað - svo þurfti ég að standa upp... það var smá hugs en hafðist með smá fyrirhöfn. Teygði svo vel á efriparti líkamans - alla vega ágætlega - setti hendur í allar áttir eins langt og ég komst.
Hey - ég drullaði mér alla vega í ræktina og gerði alls konar. Planið er að drífa sig aftur fljótlega.
Þegar ég sá svo þetta myndband í dag - þá var ég voða fegin að ég fór í gær án þess að væla eða finna mér afsakanir til að vera heima bara.
EN í dag vaknaði ég með verki í vinstra hnénu - hef greinilega ekki passa mig er ég svaf - og eftir því sem líður á daginn þá finn ég hvernig ég er að stífna upp af strengjum og kunnulegum líkamsræktarverkjum. Ólíkt öðrum þá fagna ég aldrei þessum verkjum - ég þoli þá ekki og væri alveg til í að vera laus við svona strengi og harðsperrur.
Það var því ekki liðið langt á daginn þegar ég setti mér markmið fyrir helgina...
Slitið krossband og hné í almennri klessu er góð skemmtun... sagði enginn... nokkurn tímann.
Later
Ummæli