Var að fara á fund í gærkvöldi - auðvitað var mælst til að konur og menn myndi mæta í einhverju bleiku í tilefni þess að í dag væri bleiki dagurinn.
Um daginn, í byrjun mánaðar, keypti ég tvær bleikar slaufur, eina fyrir mig og eina fyrir KBB. Þetta er í fyrsta sinn í nokkur ár sem ég kaupi bleiku slaufuna. Ákvað fyrir þó nokkru að ég tæki ekki þátt í að styrkja Krabbameinsfélagið í því að einbeita sér að einni tegund krabbameins í konum. Konur fá allar tegundir krabbameins. Eftir að hafa fylgst með vinkonum, og konum sem ég kannast við, berjast við alls konar krabbamein fannst mér að peningar úr árlegri söfnun ættu ekki allir að fara í einn rannsóknarpott.
Örugglega heilmikið einfaldað hjá mér, en í mörg ár einblíndu þeir á brjóst kvenna og krabbamein í þeim - finnst gott að nú skuli fólk einbeita sér einnig að annars konar krabbameini og benda á mikilvægi þess að opna umræðu á aðrar tegundir. Í ár er ristilkrabbamein í sviðsljósinu. Krabbamein sem fólk hefur helst ekkert viljað tala um, ekki eins krúttileg umræða. Pínu tabú ekki satt ? Að tala um þarma og endaþarm og ristil og tilgang hans - og guð forði okkur frá því að ræða stóma... skelfing grípur fólk að hugsa til þess. Ástæðan er sennilega sú að við vitum ekkert um hvernig það virkar og teljum það dapurleg örlög. En hey... viltu ekki frekar fá stóma heldur en fallega skreytt leiði í Grafarvoginum ?
Hef sagt það áður og segi það hér aftur - ein fallegasta manneskja sem ég hef kynnst hefur gengið í gegnum ýmislegt eftir að hafa greinst með ristilkrabbamein. Klárlega ein af hversdags hetjunum sem við hin getum litið upp til. Þrátt fyrir alls konar vandkvæði og endalausar hindranir, því hennar tilfelli er slæmt, þá sést það ekki utan á henni. Alltaf brosandi og jákvæð. Ef hún er slegin niður einn daginn, þá stendur hún upp þann næsta og heldur áfram. Kvartar aldrei. Gerir það reyndar að verkum að fólk dregur ranglega þá ályktun að það sé nú lítið að hrjá hana og að hún sé bara hress. Skilur ekki að hver dagur er áskorun. Skilur ekki að afleiðingar aðgerða, lyfja og áfalla eru ekki endilega sýnilegar, en það þýðir ekki að þær séu léttvægar.
Stundum finnst mér eins og fólki sé "refsað" fyrir að barma sér ekki nóg. Við leyfum okkur að dæma út frá því sem við sjáum. Það sést ekki alltaf utan á fólki hvað það er að ganga í gegnum, hvernig því líður. Við vitum alveg að við Íslendingar segjum alltaf "allt gott" og það "gengur allt sinn vanagang" sama hvað. Það ætlar enginn að fá alvöru svar þegar við spyrjum "hvað er að frétta?"
En alla vega - ég keypti þessar tvær slaufur og ákvað fljótlega að KBB fengi aðra og þessa sem ég hafði ætlað mér myndi fara til Anítu. Þær tvær fengju þessar slaufur.
Mig langaði samt að hafa slaufu á peysunni minni á bleika fundinum og bað KBB að lána mér hennar nælu. Hún spurði af hverju ég notaði ekki mína og ég sagðist hafa ákveðið að gefa Anítu hana.
KBB: Af hverju ?
LBK: bara... ein slaufa fyrir þig... ein fyrir Anítu og ég fékk krabbamein - eitthvað fyrir alla :)
Henni fannst ég ekki fyndin - held þetta sé samt góður díll fyrir þær :)
Later
Um daginn, í byrjun mánaðar, keypti ég tvær bleikar slaufur, eina fyrir mig og eina fyrir KBB. Þetta er í fyrsta sinn í nokkur ár sem ég kaupi bleiku slaufuna. Ákvað fyrir þó nokkru að ég tæki ekki þátt í að styrkja Krabbameinsfélagið í því að einbeita sér að einni tegund krabbameins í konum. Konur fá allar tegundir krabbameins. Eftir að hafa fylgst með vinkonum, og konum sem ég kannast við, berjast við alls konar krabbamein fannst mér að peningar úr árlegri söfnun ættu ekki allir að fara í einn rannsóknarpott.
Örugglega heilmikið einfaldað hjá mér, en í mörg ár einblíndu þeir á brjóst kvenna og krabbamein í þeim - finnst gott að nú skuli fólk einbeita sér einnig að annars konar krabbameini og benda á mikilvægi þess að opna umræðu á aðrar tegundir. Í ár er ristilkrabbamein í sviðsljósinu. Krabbamein sem fólk hefur helst ekkert viljað tala um, ekki eins krúttileg umræða. Pínu tabú ekki satt ? Að tala um þarma og endaþarm og ristil og tilgang hans - og guð forði okkur frá því að ræða stóma... skelfing grípur fólk að hugsa til þess. Ástæðan er sennilega sú að við vitum ekkert um hvernig það virkar og teljum það dapurleg örlög. En hey... viltu ekki frekar fá stóma heldur en fallega skreytt leiði í Grafarvoginum ?
Hef sagt það áður og segi það hér aftur - ein fallegasta manneskja sem ég hef kynnst hefur gengið í gegnum ýmislegt eftir að hafa greinst með ristilkrabbamein. Klárlega ein af hversdags hetjunum sem við hin getum litið upp til. Þrátt fyrir alls konar vandkvæði og endalausar hindranir, því hennar tilfelli er slæmt, þá sést það ekki utan á henni. Alltaf brosandi og jákvæð. Ef hún er slegin niður einn daginn, þá stendur hún upp þann næsta og heldur áfram. Kvartar aldrei. Gerir það reyndar að verkum að fólk dregur ranglega þá ályktun að það sé nú lítið að hrjá hana og að hún sé bara hress. Skilur ekki að hver dagur er áskorun. Skilur ekki að afleiðingar aðgerða, lyfja og áfalla eru ekki endilega sýnilegar, en það þýðir ekki að þær séu léttvægar.
Stundum finnst mér eins og fólki sé "refsað" fyrir að barma sér ekki nóg. Við leyfum okkur að dæma út frá því sem við sjáum. Það sést ekki alltaf utan á fólki hvað það er að ganga í gegnum, hvernig því líður. Við vitum alveg að við Íslendingar segjum alltaf "allt gott" og það "gengur allt sinn vanagang" sama hvað. Það ætlar enginn að fá alvöru svar þegar við spyrjum "hvað er að frétta?"
En alla vega - ég keypti þessar tvær slaufur og ákvað fljótlega að KBB fengi aðra og þessa sem ég hafði ætlað mér myndi fara til Anítu. Þær tvær fengju þessar slaufur.
Mig langaði samt að hafa slaufu á peysunni minni á bleika fundinum og bað KBB að lána mér hennar nælu. Hún spurði af hverju ég notaði ekki mína og ég sagðist hafa ákveðið að gefa Anítu hana.
KBB: Af hverju ?
LBK: bara... ein slaufa fyrir þig... ein fyrir Anítu og ég fékk krabbamein - eitthvað fyrir alla :)
Henni fannst ég ekki fyndin - held þetta sé samt góður díll fyrir þær :)
Later
Ummæli