Haustið byrjar með látum. Gott að geta skriðið inn í hús eftir að hafa skorðað allt lauslegt og bundið hliðin föst - nenni þessu ekki aftur...
Svona var þetta í mars eftir rosa rokið - þegar hálfur Mosfellsbær fór á flot... slapp við það !
það er hressandi að koma út eftir rokið og lætin. Verð að viðurkenna að vera meðvitað þakklát fyrir að hér virðist fólk taka trampólín inn eða festa vel. Það er frekar glatað að fá eitt slíkt fjúkandi á bílinn hjá sér eða húsið.
En sumarið er að láta í minni pokann hérna, ekki alveg jafn snyrtilegt að koma út í garð.
Hugsa að ég nenni ekki að slá grasið einu sinni enn fyrir veturinn. Það óx ekki svo mikið eftir síðasta slátt. En mig langar það pínu til að svona "ryksuga" upp laufið. En við vitum að þetta er rétt að byrja. Það tonn og then some eftir á trjánum, svo það tekur því ekki. Þannig að þetta er bara kósý - svona skræpótt loðteppi yfir allan garðinn.
Ef laufin myndu þá halda sig þar, það væri frábært. En neibb, ég fæ að njóta þeirra alls staðar, pallurinn er sóðalegur, húsið er skítugt og inngangurinn að húsinu mátulega döh.
Og ég er súper léleg að fara út og sópa þetta í burtu og gera fínt aftur. Það kemur reglulega í huga minn þegar ég horfi þarna að og sé laufið allt saman, þegar amman mín spurði eitt árið hvort ég ætlaði ekki að sópa þetta í burtu. Þá var laufið gulnað og visið, búið að liggja í horninu þó nokkuð lengi. Ég svaraði því til að ég nennti því ekki, það kemur alltaf bara meira strax! Ég fékk svona smá "hmm" svip - en aldrei nokkurn tímann var hún með vandlætingu við mig - leyfði mér að hafa mína hentisemi. En ég veit að hún sópaði hjá sér á meðan hún hafði heilsu til - versta var að laufin hjá henni, sem var líka tonn og then some, var allt úr görðum nágranna hennar.
Sumarblómin mín, sem voru frekar rosaleg þetta sumar, fuku í fyrsta skellinum, og svo enn meira í þeim næsta.
Frekar spæld því þau voru svo falleg hérna úti
Ég verð bara að vona að þau hafi náð til heitari landa og séu þar í góðu yfirlæti. En veit að þau sluppu ekki öll á betri stað.
Sum urðu að klessu á leiðinni... bæði á bílnum og á húsinu!
Svona var þetta í mars eftir rosa rokið - þegar hálfur Mosfellsbær fór á flot... slapp við það !
það er hressandi að koma út eftir rokið og lætin. Verð að viðurkenna að vera meðvitað þakklát fyrir að hér virðist fólk taka trampólín inn eða festa vel. Það er frekar glatað að fá eitt slíkt fjúkandi á bílinn hjá sér eða húsið.
En sumarið er að láta í minni pokann hérna, ekki alveg jafn snyrtilegt að koma út í garð.
Ef laufin myndu þá halda sig þar, það væri frábært. En neibb, ég fæ að njóta þeirra alls staðar, pallurinn er sóðalegur, húsið er skítugt og inngangurinn að húsinu mátulega döh.
Og ég er súper léleg að fara út og sópa þetta í burtu og gera fínt aftur. Það kemur reglulega í huga minn þegar ég horfi þarna að og sé laufið allt saman, þegar amman mín spurði eitt árið hvort ég ætlaði ekki að sópa þetta í burtu. Þá var laufið gulnað og visið, búið að liggja í horninu þó nokkuð lengi. Ég svaraði því til að ég nennti því ekki, það kemur alltaf bara meira strax! Ég fékk svona smá "hmm" svip - en aldrei nokkurn tímann var hún með vandlætingu við mig - leyfði mér að hafa mína hentisemi. En ég veit að hún sópaði hjá sér á meðan hún hafði heilsu til - versta var að laufin hjá henni, sem var líka tonn og then some, var allt úr görðum nágranna hennar.
Sumarblómin mín, sem voru frekar rosaleg þetta sumar, fuku í fyrsta skellinum, og svo enn meira í þeim næsta.
Frekar spæld því þau voru svo falleg hérna úti
Ég verð bara að vona að þau hafi náð til heitari landa og séu þar í góðu yfirlæti. En veit að þau sluppu ekki öll á betri stað.
Sum urðu að klessu á leiðinni... bæði á bílnum og á húsinu!
Náttúruöflin sáu um að skreyta garðhýsi LaVoffs svona skemmtilega. Þetta er svona abstract, svona slettu áhrif - ekki of stílhreint eða reglulegt.
Við notum garðinn okkar töluvert - allan ársins hring. Hundarnir fá að hlaupa hérna og vera aðeins frjáls á hverjum degi. Og þegar þau skoppa hér um þá rölti ég um og dáist að umhverfinu mínu, hugsa hvað mætti betur fara, hvað ég ætti að gera núna eða hvenær kominn er tími á rifsið eða rabarbarann eða hvað ég ætti að græja næsta sumar o.s.frv. - mest er ég þó í að hirða upp hundaskít, það hljómaði bara ekki eins rómó !
Í fyrradag var ég á svona rölti um garðinn. Búin að skanna stóra garðinn og annan litla skikann - enginn skítur sjáanlegur neitt og ég með hendur í vösum... sem ég er aldrei í raun... rölti frá litla skikanum rabarbaramegin og yfir að hinum skikanum. Þar er laus trépallur yfir moldinni sem ég stíg á, að venju, og renn svona smekklega beint á rassgatið... með hendur í vösum. Pallurinn (þetta er enginn pallur, bara svona smá eining) var rennandi blautur og greinilega mold og dót og drasl á þessu - gerði það að verkum að yfirborðið var eins og skautasvell.
Var frekar svekkt - hafði nefnilega náð mér í hreinar gallabuxur inn í skáp áður en ég fór út, var á leið í bæinn eftir að hafa sinnt hundum. Sem betur fer hafði ég farið í stígvélin mín og smellt mér í einhverja útivistarúlpu. Ekki semsagt græjað mig til - tilbúna í bæinn.
Semsagt - þurfti að setja buxurnar mínar aftur í þvott...
Frekar pirruð á sjálfri mér - fegin að hafa ekki meitt mig. Stundum gott að vera með mjúkan rass og rosa mjaðmir til að lenda á. Smá sært stolt, en ekki eins og neinn hafi séð mig... og ekki eins og ég þurfi að segja neinum...
Later
Ummæli