Mér finnst ekki gaman að hlaupa. Það er bara þannig. Mér finnst heldur ekki gaman að keyra í hringi og vita ekki hvert ég er að fara. Mér finnst í raun ekki gaman að ráfa um stefnulaust. Mér finnst best að vera á leiðinni á ákveðinn stað þegar ég er á ferðinni. Hvort sem það er gangandi, hlaupandi, keyrandi, fljúgandi o.s.frv.
En mikið óskaplega líður mér ágætlega eftir að hafa farið út og hreyft mig. Og það er skemmtilegra og auðveldara að hafa sig af stað þegar maður er með orkumikla loðbolta sem alltaf eru til í draga mann út. Þá er einhver tilgangur í að drífa sig.
Ég var hlaupagikkur sem barn, hafði lítið fyrir því að hreyfa mig og komst hratt yfir þegar ég tók spretti. Í dag þarf ég að hafa meira fyrir þessu. Ætti að vera þannig að þegar ég í þokkalegu formi, sem ég er, þá ætti það ekki að vera mikið mál að viðhalda getu og þoli. En það er ekki þannig.
Mér finnst eins og áður sagði ekkert voðalega gaman að fara út að hlaupa. Það er fínt þegar ég er komin af stað með góða tónlist í eyrunum og ef ég finn að formið er bara ágætt þann daginn. En það er samt eitthvað. Mér fannst t.d. allt í lagi að taka þátt í Reykjavíkurmaraþoninu fyrir tveimur árum. Skemmtilegt að prófa og upplifa það sem fólk talaði um. Í fyrra var ágætt líka, en þá helst vegna þess að ég var í betra formi og hafði lítið fyrir því að hlaupa þessa 10 kílómetra. En ég veit núna að þetta heillar mig ekki nóg til að vilja taka þátt ár eftir ár. Mér finnst ekkert brjálað gaman að hlaupa í hrúgu af fólki. Reyndar fannst mér gaman í Color Run - það var bara gleði og fjör. Meira svona fíflagangur sem alveg er hægt að skemmta sér yfir.
Ég hef lengi spáð í hvort það væri ekki gaman að hlaupa bara úti í móa. Svona eins og þegar ég er í Skorradalnum þá langar mig að hlaupa þar í náttúrunni en læt aldrei verða af því. Eins þegar ég hef farið með hundana í Bláfjöllin, einhvern slóða þar, hugsa ég alltaf "af hverju er ég ekki að hlaupa þetta?".
Þó mig langi ekki endilega til að taka þátt í Laugavegshlaupinu, eða 7 tinda hlaupinu og þannig... þá samt langar mig að hlaupa í náttúrunni. Þannig að nú í haust ætla ég að láta verða af því. Ég sá 66°N auglýsa Náttúruhlaup á vegum Arctic Running, þeir með kynningarfund 2. september og ég ákvað að þetta væru skilaboð til mín um að drífa mig af stað. Sem ég gerði. Fór þarna og hlustaði á þau dásama kosti þess að hlaupa í náttúrunni. Þau neita að kalla þetta utanvegahlaup. Ég ákvað að ég myndi skrá mig í hlaupahóp með þeim núna í haust. Ákvað líka á staðnum að kaupa mér skó sem henta í svona hlaup.
Þeir á þessum fína afslætti og ég ákvað að slá til. Asics skórnir mínir eru sennilega of mjúkir og háir fyrir svona mishæðótt undirlag. Meiri líkur á að maður misstígi sig. Verð að viðurkenna að ég var pínu smeyk. Því ég veit að Asics skórnir mínir eru æði og fara vel með mig. En ákvað að ég yrði bara að prófa og komast að því hvort þessir myndu ekki bara henta fínt.
Þannig að þann 4. september dreif ég mig út með Ronju og Úlf og hljóp af stað. Fór að heiman og hljóp að Úlfarsfelli. Verð að viðurkenna að það runnu á mig tvær grímur er ég tók fyrstu skrefin. Vinstri skórinn er þannig að hann nuddast við beinið/kúluna við öklann og ég sá fyrir mér að þetta væri algjört klúður. En það slapp og ég hætti að finna þetta eftir smá stund. En finn þetta aðeins stundum - svo það gæti verið að ég þyrfti einhverju upphækkun undir hælinn kannski. Og þeir eru harðari, eins og ég vissi, en það var ekki vandamál.
Ég hljóp í átt að Hamrahlíðarskógi og fór þar upp á fellið, en hafði vit á að ganga upp. Frekar bratt. Á kynningunni var lögð áhersla á að maður mætti ganga, hvíla og njóta. Maður ætti ekki bara að keppast við tíma og að hlaupa allan tímann endilega. Bara hver á sínum hraða að vera til.
Þannig að ég gerði það, gekk þarna upp en stoppaði öðru hverju og dáðist að útsýninu, sem aldrei er eins.
Er við komumst upp þá hljóp ég af stað aftur. Hundarnir eru afskaplega viljug og spennt að hlaupa á stígum og úti í móa. Það er fyndið hvað þau taka við sér þegar maður fer af malbikinu, held svei mér þá að þeim finnst það meira gaman eins og mér.
Og þegar ég kom á toppinn var ég hress sko - ánægð með að brattanum væri lokið og nú gæti ég hlaupið rest. Andlitið byrjað að roðna vel, í stíl við skóna og peysuna... það átti bara eftir að versna.
Ég þurfti aðeins að hugsa og fylgjast með stikunum, því venjulega missi ég af gönguleiðinni þarna til að fara niður Mosfellsbæjarmegin. ég enda yfirleitt bara einhvers staðar og kem mér niður, eftir slóða eða útí móa bara, finn mér góðan stað. En í þetta sinn var ég staðráðin í að finna réttan stíg, til að fara ekki miklu lengri leið en annars. Og það hafðist, fann stikurnar og fylgdi þeim - dugleg stelpa.
Þannig að ég fór niður á réttum stað. Komst að því á leiðinni þarna niður að næst mun ég hafa lengra í taumnum á milli mín og LaVoffs þegar ég skoppa svona út í móa. Það var ekkert rosa svigrúm sem ég hafði til að stíga niður. Útsýni mitt var loðrassinn á þeim, þannig að ég hafði ekki mikinn tíma til að átta mig á hvar væri best að stíga niður. Ákvað samt að hlaupa niður og það hafðist án þess að slasa mig.
Og til að hafa þetta náttúrulegt þá hljóp ég yfir á Lágafellið og þar í gegn að Olís og heim. Lágmarkaði þannig hlaup á malbikinu. Viljandi því skórnir eru stífari en ég er vön og ég var mjög meðvituð um það. Ferlega fersk og spriklandi lukkuleg kom ég "í mark".
Rauðari í framan en peysan mín - það er bara standard.
Var sátt með hlaupið og skóna fínu. Ánægð með að hafa hlaupið þetta á um klukkustund. Maður er ekki svo lengi að fara þetta. Rúmir átta kílómetrar.
Fór auðvitað heldur lengra en ég hefði farið á malbikinu, ef ég hefði tekið einn af hefðbundnu hringjunum. Fann að það tók í vöðvana - teygði ekkert eftir átökin, sem voru mistök og fór heldur ekki í gufu, það voru líka mistök.
Fékk líka að borga fyrir þessi læti í mér alla næstu viku. Var gjörsamlega að DREPAST daginn eftir og þarnæsta dag stóð ég varla upp úr rúminu. Vöðaverkirnir komu af fullum þunga og mjaðmirnar öskruðu á mig. Og eins og það væri ekki nóg þá fékk ég í bakið líka, það er ekki venjan og ætla ég að kenna skónum þar um. Þeir eru heldur stífir. Þannig að þeir verða notaðir mjög sparlega á malbikinu hér eftir.
Til að reyna að ná úr mér vöðvaverkjunum var ég allan daginn eftir í compression buxum sem svínvirka á svona viðbjóð. Næsta dag þar á eftir líka reyndar. Dreif mig líka í heita pottinn og góða gufu. Hjólaði bara með hunda næstu daga til að vera ekki að ganga endanlega frá mér... hefði ekkert getað annað hvort sem er. Og já... ég spretti yoga dýnunni minni á stofugólfið, opnaði pinterest og fann æfingar sem ég var búin að vista á síðuna hjá mér - hrikalega brakaði í mér þegar ég teygði mig í allar áttir. Það var allt reynt til að lágmarka skaðann og fækka klukkustundum í þessu ástandi.
Var heldur slöpp í skapinu með afleiðingarnar, hvernig á maður að geta gert þetta reglulega ef maður steinliggur eins og nírætt gamalmenni á eftir? Svo ég var helst á því að sleppa því að skrá mig í þennan hlaupahóp hjá Arctic Running. Alla vega þá gerði ég það ekki strax, ákvað að ég yrði að ná andlegum fimmtugsaldri aftur áður. Já og það var ekkert að kæta mig mikið heldur tímasetningin á þessum hittingum þeirra. Rólegir sko. B týpa eins og ég, sem vakna ekkert fyrr en um hádegi, þó ég sé löngu komin framúr, á erfitt með að hugsa það að mæta hress í hlaup klukkan 9 á laugardagsmorgnum.
Í ógeðsveðrinu á þriðjudaginn ákvað ég að hlaupa aftur, ef ég gæti það ekki þrátt fyrir auma vöðva, sem þó voru orðnir mun skárri, þá gæti ég bara gleymt þessu. Það er ætlast til að maður hlaupi alla vega 3x í viku í þessum hópi til að ná að halda í við framfarir annara. Svo ég fór út. Fann strax að vöðvarnir voru mátulega stífir, en ég hægði aðeins á mér bara og ákvað að láta þetta ganga (hlaupa). Við Leo skoppuðum saman hefðbundna 5 km, hann á loppunum sínum og ég í Asics hlaupaskónum. Tók enga sénsa - bakið enn í rugli. Ekkert brill hlaup í leiðinda roki og sudda, komum heim á 30 mínútum.
Í dag er kroppurinn enn að jafna sig, en þó orðinn þokkalegur - bakið orðið skárra og vöðvarnir hættir að öskra, smá mjálm kannski. En þar sem ég heyri oft bara það sem ég vil heyra þá ákvað ég að láta samt vaða. Mig langar að hlaupa í haust og mig langar að hlaupa út í buskann. Svo ég skráði mig í hópinn. Og ætla að mæta næstu átta laugardaga kl 9 og hlaupa með einhverjum vitleysingum hér og þar í náttúrunni í kringum höfuðborgarsvæðið.
Nú má færa rök fyrir því að ég geti nú alveg farið sjálf hérna allt í kring og hlaupið í náttúrunni. Maður þarf ekkert fullt af liði með sér. Og það er alveg rétt, það hentar mér best að fara sjálf þegar og ef mér hentar. Algjörlega á mínum forsendum og mínum hraða með mína hunda.
En ég ákvað að það gæti orðið einhæft og ef ég hætti mér á staði sem ég þekki lítið til, þá vita þeir sem mig best þekkja að ég myndi villast. Það er ekki spurning hvort eða hvenær... bara alltaf. Áttavilltari manneskju er erfitt að finna. Það þyrfti leitarhóp á eftir mér í hvert sinn sennilega. Svo það er ágætt að hitta fólk 1x í viku og kynnast nýjum stöðum þar sem einhver ber ábyrgð á því að koma vitleysingum eins og mér til byggða aftur. Ég vona að þeir séu með svona mottó að skilja aldrei neinn eftir.
Later
En mikið óskaplega líður mér ágætlega eftir að hafa farið út og hreyft mig. Og það er skemmtilegra og auðveldara að hafa sig af stað þegar maður er með orkumikla loðbolta sem alltaf eru til í draga mann út. Þá er einhver tilgangur í að drífa sig.
Ég var hlaupagikkur sem barn, hafði lítið fyrir því að hreyfa mig og komst hratt yfir þegar ég tók spretti. Í dag þarf ég að hafa meira fyrir þessu. Ætti að vera þannig að þegar ég í þokkalegu formi, sem ég er, þá ætti það ekki að vera mikið mál að viðhalda getu og þoli. En það er ekki þannig.
Mér finnst eins og áður sagði ekkert voðalega gaman að fara út að hlaupa. Það er fínt þegar ég er komin af stað með góða tónlist í eyrunum og ef ég finn að formið er bara ágætt þann daginn. En það er samt eitthvað. Mér fannst t.d. allt í lagi að taka þátt í Reykjavíkurmaraþoninu fyrir tveimur árum. Skemmtilegt að prófa og upplifa það sem fólk talaði um. Í fyrra var ágætt líka, en þá helst vegna þess að ég var í betra formi og hafði lítið fyrir því að hlaupa þessa 10 kílómetra. En ég veit núna að þetta heillar mig ekki nóg til að vilja taka þátt ár eftir ár. Mér finnst ekkert brjálað gaman að hlaupa í hrúgu af fólki. Reyndar fannst mér gaman í Color Run - það var bara gleði og fjör. Meira svona fíflagangur sem alveg er hægt að skemmta sér yfir.
Ég hef lengi spáð í hvort það væri ekki gaman að hlaupa bara úti í móa. Svona eins og þegar ég er í Skorradalnum þá langar mig að hlaupa þar í náttúrunni en læt aldrei verða af því. Eins þegar ég hef farið með hundana í Bláfjöllin, einhvern slóða þar, hugsa ég alltaf "af hverju er ég ekki að hlaupa þetta?".
Þó mig langi ekki endilega til að taka þátt í Laugavegshlaupinu, eða 7 tinda hlaupinu og þannig... þá samt langar mig að hlaupa í náttúrunni. Þannig að nú í haust ætla ég að láta verða af því. Ég sá 66°N auglýsa Náttúruhlaup á vegum Arctic Running, þeir með kynningarfund 2. september og ég ákvað að þetta væru skilaboð til mín um að drífa mig af stað. Sem ég gerði. Fór þarna og hlustaði á þau dásama kosti þess að hlaupa í náttúrunni. Þau neita að kalla þetta utanvegahlaup. Ég ákvað að ég myndi skrá mig í hlaupahóp með þeim núna í haust. Ákvað líka á staðnum að kaupa mér skó sem henta í svona hlaup.
Þeir á þessum fína afslætti og ég ákvað að slá til. Asics skórnir mínir eru sennilega of mjúkir og háir fyrir svona mishæðótt undirlag. Meiri líkur á að maður misstígi sig. Verð að viðurkenna að ég var pínu smeyk. Því ég veit að Asics skórnir mínir eru æði og fara vel með mig. En ákvað að ég yrði bara að prófa og komast að því hvort þessir myndu ekki bara henta fínt.
Þannig að þann 4. september dreif ég mig út með Ronju og Úlf og hljóp af stað. Fór að heiman og hljóp að Úlfarsfelli. Verð að viðurkenna að það runnu á mig tvær grímur er ég tók fyrstu skrefin. Vinstri skórinn er þannig að hann nuddast við beinið/kúluna við öklann og ég sá fyrir mér að þetta væri algjört klúður. En það slapp og ég hætti að finna þetta eftir smá stund. En finn þetta aðeins stundum - svo það gæti verið að ég þyrfti einhverju upphækkun undir hælinn kannski. Og þeir eru harðari, eins og ég vissi, en það var ekki vandamál.
Ég hljóp í átt að Hamrahlíðarskógi og fór þar upp á fellið, en hafði vit á að ganga upp. Frekar bratt. Á kynningunni var lögð áhersla á að maður mætti ganga, hvíla og njóta. Maður ætti ekki bara að keppast við tíma og að hlaupa allan tímann endilega. Bara hver á sínum hraða að vera til.
Þannig að ég gerði það, gekk þarna upp en stoppaði öðru hverju og dáðist að útsýninu, sem aldrei er eins.
Er við komumst upp þá hljóp ég af stað aftur. Hundarnir eru afskaplega viljug og spennt að hlaupa á stígum og úti í móa. Það er fyndið hvað þau taka við sér þegar maður fer af malbikinu, held svei mér þá að þeim finnst það meira gaman eins og mér.
Og þegar ég kom á toppinn var ég hress sko - ánægð með að brattanum væri lokið og nú gæti ég hlaupið rest. Andlitið byrjað að roðna vel, í stíl við skóna og peysuna... það átti bara eftir að versna.
Ég þurfti aðeins að hugsa og fylgjast með stikunum, því venjulega missi ég af gönguleiðinni þarna til að fara niður Mosfellsbæjarmegin. ég enda yfirleitt bara einhvers staðar og kem mér niður, eftir slóða eða útí móa bara, finn mér góðan stað. En í þetta sinn var ég staðráðin í að finna réttan stíg, til að fara ekki miklu lengri leið en annars. Og það hafðist, fann stikurnar og fylgdi þeim - dugleg stelpa.
Þannig að ég fór niður á réttum stað. Komst að því á leiðinni þarna niður að næst mun ég hafa lengra í taumnum á milli mín og LaVoffs þegar ég skoppa svona út í móa. Það var ekkert rosa svigrúm sem ég hafði til að stíga niður. Útsýni mitt var loðrassinn á þeim, þannig að ég hafði ekki mikinn tíma til að átta mig á hvar væri best að stíga niður. Ákvað samt að hlaupa niður og það hafðist án þess að slasa mig.
Og til að hafa þetta náttúrulegt þá hljóp ég yfir á Lágafellið og þar í gegn að Olís og heim. Lágmarkaði þannig hlaup á malbikinu. Viljandi því skórnir eru stífari en ég er vön og ég var mjög meðvituð um það. Ferlega fersk og spriklandi lukkuleg kom ég "í mark".
Rauðari í framan en peysan mín - það er bara standard.
Var sátt með hlaupið og skóna fínu. Ánægð með að hafa hlaupið þetta á um klukkustund. Maður er ekki svo lengi að fara þetta. Rúmir átta kílómetrar.
Fór auðvitað heldur lengra en ég hefði farið á malbikinu, ef ég hefði tekið einn af hefðbundnu hringjunum. Fann að það tók í vöðvana - teygði ekkert eftir átökin, sem voru mistök og fór heldur ekki í gufu, það voru líka mistök.
Fékk líka að borga fyrir þessi læti í mér alla næstu viku. Var gjörsamlega að DREPAST daginn eftir og þarnæsta dag stóð ég varla upp úr rúminu. Vöðaverkirnir komu af fullum þunga og mjaðmirnar öskruðu á mig. Og eins og það væri ekki nóg þá fékk ég í bakið líka, það er ekki venjan og ætla ég að kenna skónum þar um. Þeir eru heldur stífir. Þannig að þeir verða notaðir mjög sparlega á malbikinu hér eftir.
Til að reyna að ná úr mér vöðvaverkjunum var ég allan daginn eftir í compression buxum sem svínvirka á svona viðbjóð. Næsta dag þar á eftir líka reyndar. Dreif mig líka í heita pottinn og góða gufu. Hjólaði bara með hunda næstu daga til að vera ekki að ganga endanlega frá mér... hefði ekkert getað annað hvort sem er. Og já... ég spretti yoga dýnunni minni á stofugólfið, opnaði pinterest og fann æfingar sem ég var búin að vista á síðuna hjá mér - hrikalega brakaði í mér þegar ég teygði mig í allar áttir. Það var allt reynt til að lágmarka skaðann og fækka klukkustundum í þessu ástandi.
Var heldur slöpp í skapinu með afleiðingarnar, hvernig á maður að geta gert þetta reglulega ef maður steinliggur eins og nírætt gamalmenni á eftir? Svo ég var helst á því að sleppa því að skrá mig í þennan hlaupahóp hjá Arctic Running. Alla vega þá gerði ég það ekki strax, ákvað að ég yrði að ná andlegum fimmtugsaldri aftur áður. Já og það var ekkert að kæta mig mikið heldur tímasetningin á þessum hittingum þeirra. Rólegir sko. B týpa eins og ég, sem vakna ekkert fyrr en um hádegi, þó ég sé löngu komin framúr, á erfitt með að hugsa það að mæta hress í hlaup klukkan 9 á laugardagsmorgnum.
Í ógeðsveðrinu á þriðjudaginn ákvað ég að hlaupa aftur, ef ég gæti það ekki þrátt fyrir auma vöðva, sem þó voru orðnir mun skárri, þá gæti ég bara gleymt þessu. Það er ætlast til að maður hlaupi alla vega 3x í viku í þessum hópi til að ná að halda í við framfarir annara. Svo ég fór út. Fann strax að vöðvarnir voru mátulega stífir, en ég hægði aðeins á mér bara og ákvað að láta þetta ganga (hlaupa). Við Leo skoppuðum saman hefðbundna 5 km, hann á loppunum sínum og ég í Asics hlaupaskónum. Tók enga sénsa - bakið enn í rugli. Ekkert brill hlaup í leiðinda roki og sudda, komum heim á 30 mínútum.
Í dag er kroppurinn enn að jafna sig, en þó orðinn þokkalegur - bakið orðið skárra og vöðvarnir hættir að öskra, smá mjálm kannski. En þar sem ég heyri oft bara það sem ég vil heyra þá ákvað ég að láta samt vaða. Mig langar að hlaupa í haust og mig langar að hlaupa út í buskann. Svo ég skráði mig í hópinn. Og ætla að mæta næstu átta laugardaga kl 9 og hlaupa með einhverjum vitleysingum hér og þar í náttúrunni í kringum höfuðborgarsvæðið.
Nú má færa rök fyrir því að ég geti nú alveg farið sjálf hérna allt í kring og hlaupið í náttúrunni. Maður þarf ekkert fullt af liði með sér. Og það er alveg rétt, það hentar mér best að fara sjálf þegar og ef mér hentar. Algjörlega á mínum forsendum og mínum hraða með mína hunda.
En ég ákvað að það gæti orðið einhæft og ef ég hætti mér á staði sem ég þekki lítið til, þá vita þeir sem mig best þekkja að ég myndi villast. Það er ekki spurning hvort eða hvenær... bara alltaf. Áttavilltari manneskju er erfitt að finna. Það þyrfti leitarhóp á eftir mér í hvert sinn sennilega. Svo það er ágætt að hitta fólk 1x í viku og kynnast nýjum stöðum þar sem einhver ber ábyrgð á því að koma vitleysingum eins og mér til byggða aftur. Ég vona að þeir séu með svona mottó að skilja aldrei neinn eftir.
Later
Ummæli