Við hæfi að pota færslu hérna inn á fyrsta dag ársins!
Áttum þessi líka ágætu áramót í rosalega skemmtilegum félagsskap. Auk ma og pa og litlu sys (bara svona í stíl við ma og pa) kom hér (eins og BH sagði öllum) hálf kanadíska þjóðin og borðað með okkur. Á boðstólum var íslenskt hlaðborð, hangikjöt, hamborgarhryggur og allt tilheyrandi ásamt síld, reyktu kindakjöti, laxi og alls konar. Held að þetta hafi bara runnið ljúft ofan í alla, alla vega gátu sumir ekki einu sinni komið niður eftirrétti, sem þó var allskonar kökur og fínerí.
Þetta útlenska lið... vill endilega upplifa allt þjóðlegt. Friðlaus að skoppa á brennu... BRENNU! Við systurnar vorum strax í æsku fljótar að koma móður okkar í skilning um að það væri alls ekki málið. En við hjónin ákváðum (hann fyrst) að skella okkur bara með þeim, ma og KBB komu með okkur. Mamma reddaði sér bara því útivistardóti sem á vantaði úr skápunum mínum. Vel vopnuðu ferðalangarnir höfðu hins vegar komið með fullar töskur af hlýjum fötum, röðuðu sér í öll herbergi og drifu sig í gallann. Þau höfðu ætlar í Ullarnesbrekku en ég taldi að það hlyti að vera meira gaman að fara á Geirsnefið því sú brenna var merkt "stór" í fjölmiðlum. Hér er aðalbrennufjörið á þrettándanum... og þá er það flugeldasýningin sem heillar fröken mig... ekki brennan.
Er við komum á staðinn voru sorglega fáir mættir, og við vorum sein. Er við nálguðumst brennuna vorum við fljót að sjá að við Íslendingarnir vorum í fáránlegum minnihluta á þessari annars þjóðlegu hefð! Það var ekkert í gangi annað en stórt bál. Engir álfar, engin tröll eða jólasveinar, enginn kór að syngja... ekkert - ekki neitt nema fólk að glápa á bálið, og það ekkert svo rosalega margir - og flestir töluðu ensku, pólsku eða annað en íslensku.
Þetta kom mér verulega á óvart því hér í Mos á þrettándanum er alvöru íslensk brennuhefði haldin í heiðri... mér finnst hún ekkert skemmtileg nema fyrir félagsskapinn og allt fólkið hérna í bænum sem er svo gaman að hitta og flugeldasýningin... ég vex sennilega aldrei nokkurn tímann uppúr því. Það er svo mikil stemning sem myndast hérna ár hvert 6. janúar, það er það sem er svo yndislegt.
Á áramótabrennunni á Geirsnefi var félagsskapurinn fáránlega skemmtilegur líka, svo ekki er hægt að segja að þetta hafi verið fýluferð... langt frá því. Við Íslendingarnir upplifðum hnignun hefða en "útlendingarnir" upplifðu "alvöru" brennu og höfðu gaman að. Nefndu að sennilega væri fólki ekki hleypt svo nálægt eldinum ef þetta væri uppákoma í Kanada. Og við gerðum uppgötvun. Það var gerð tilraun. Tilraun sem mér fannst alveg borðliggjandi og algjör óþarfi að reyna. Annað kom á daginn. Óðinn stóri (sem er í raun minni) henti stórum svona snjóhnullungi (ekki klaka - bara þéttum snjó) inn í eldinn til að sjá hversu hratt hann myndi bráðna. Og hvað haldið þið ? Já ég líka - en nei það tók þennan köggul laaaaangan tíma að byrja að bráðna, hvað þá bráðna og verða að engu. Það þótti mér merkilegt því ef maður stendur of nálægt eldinum... ekki samt alveg við hann... þá nánast brennur maður í andlitinu. Þannig að þetta lærði ég í gær á brennunni - snjórinn brjáðnar ekki endilega í hvelli og brennuhefðin er fyrir útlendinga á áramótunum á Íslandi. Sá pínu eftir að hafa ekki bara farið í Ullarnesbrekku - hugsa að þar hafi verið meira fyrir okkur BH alla vega, rekast á fólk sem við þekkjum og Mosfellingar einhvern veginn bara kunna þetta!
Aftur drifum við okkur heim. Þau okkar sem skilja hið ástkæra og ylhýra hugsuðu sér að horfa á áramótaskaupið. En þegar á reyndi voru of margir sem ekki hafa mikinn áhuga á að horfa á gamanþátt á "kínversku". Þannig að við BH drógum okkur fram að spjalla við þau sem höfðu meiri áhuga á voffaknúsi (elska svona gesti... gjörsamlega elska þá mest) en sjónvarpsglápi. Svo þetta er sennilega í fyrsta skipti á ævinni sem ég horfi ekki á skaupið... og hef ekki séð það enn. Og saknaði þess ekki neitt, vitandi auðvitað að ég horfi á það fljótlega... sennilega í dag. Hundarnir mínir sakna gestanna síðan í gær, mjög mikið. Spyrja um þau á tveggja mínútna fresti - hvort knúsufólkið komi ekki bráðum aftur að klappa þeim :)
Við vorum ekki mjög skotglöð í gærkvöldi. Drifum okkur út eftir skaupið og það var ekkert að gerast. Við skutum þessari köku okkar og eina flugeldi upp. Gestirnir voru með eina köku... eins og okkar, hittist þannig á. Svo var bara ekkert í gangi, hef bara aldrei nokkurn tímann upplifað eins mikil rólegheit eftir skaupið og varð fyrir gífurlegum vonbrigðum. Gestirnir brunuðu í bæinn... stefndu á Perluna. Ætluðu að vera þar til að sjá sem mest af dýrðinni - skil þau vel að finnast þetta spennandi - mér finnst það ennþá og ég upplifi þetta hver einustu áramót. Þó ég nenni ekki að keyra og finna mér útsýnisstað.
Kom í ljós að Mosfellingar klikkuðu ekki frekar en fyrri daginn. Við höfðum bara verið svona fljót út eftir skaupið. Það varð allt vitlaust hérna í kringum miðnætti eins og lög gera ráð fyrir. Við nutum góðs af því hve skotglaðir ættingjar þeirra Gumma og Hörpu ákváðu að vera í ár. Hver risatertan á fætur annarri :) Að venju var skoppað yfir í næsta botnlanga og heilsað uppá góða nágranna, spjall og áramótakveðjur - nauðsynlegt og svo yndislegt að búa í samfélagi þar sem allir "þekkja" alla.
Eftir að öllu var lokið í gærkvöldi - allir gestir farnir, búið að ganga frá eins og þurfti sátum við hjónin eftir og ákváðum að fara "snemma" í rúmið bara. Nenntum ekki meir. Krakkarnir ekki sammála og fengu að hafa þetta eins og þau vildu. Diljá gisti hjá KBB og ég geri ráð fyrir að þær hafi vakað framundir morgun.
Í morgun (kl. 2 eftir hádegi) skriðum við svo á fætur og fengum okkur afganga - ljúft. Var að spá í að byrja árið með stæl og rjúka út að hlaupa (hálka ? þá notar maður broddana fínu - þeir svínvirka) en eftir athugasemd frá eiginmanninum og stutt samtal (sem ekki er hægt að hafa eftir) ákvað ég frekar að fá mér hangikjöt með öllu. Og þar sem nú er komið myrkur er ég ekki viss um að ég hafi mig í hlaupið... því ég tek togara með mér og þá finnst mér öruggara að sjá hvar ég stíg niður. En sé til... aldrei að vita !
Óska þess að þið eigið gott ár framundan og að lífið leiki við ykkur... muna bara að lífið er dans á rósum og það er engin rós á þyrna !
Later
Áttum þessi líka ágætu áramót í rosalega skemmtilegum félagsskap. Auk ma og pa og litlu sys (bara svona í stíl við ma og pa) kom hér (eins og BH sagði öllum) hálf kanadíska þjóðin og borðað með okkur. Á boðstólum var íslenskt hlaðborð, hangikjöt, hamborgarhryggur og allt tilheyrandi ásamt síld, reyktu kindakjöti, laxi og alls konar. Held að þetta hafi bara runnið ljúft ofan í alla, alla vega gátu sumir ekki einu sinni komið niður eftirrétti, sem þó var allskonar kökur og fínerí.
Þetta útlenska lið... vill endilega upplifa allt þjóðlegt. Friðlaus að skoppa á brennu... BRENNU! Við systurnar vorum strax í æsku fljótar að koma móður okkar í skilning um að það væri alls ekki málið. En við hjónin ákváðum (hann fyrst) að skella okkur bara með þeim, ma og KBB komu með okkur. Mamma reddaði sér bara því útivistardóti sem á vantaði úr skápunum mínum. Vel vopnuðu ferðalangarnir höfðu hins vegar komið með fullar töskur af hlýjum fötum, röðuðu sér í öll herbergi og drifu sig í gallann. Þau höfðu ætlar í Ullarnesbrekku en ég taldi að það hlyti að vera meira gaman að fara á Geirsnefið því sú brenna var merkt "stór" í fjölmiðlum. Hér er aðalbrennufjörið á þrettándanum... og þá er það flugeldasýningin sem heillar fröken mig... ekki brennan.
Er við komum á staðinn voru sorglega fáir mættir, og við vorum sein. Er við nálguðumst brennuna vorum við fljót að sjá að við Íslendingarnir vorum í fáránlegum minnihluta á þessari annars þjóðlegu hefð! Það var ekkert í gangi annað en stórt bál. Engir álfar, engin tröll eða jólasveinar, enginn kór að syngja... ekkert - ekki neitt nema fólk að glápa á bálið, og það ekkert svo rosalega margir - og flestir töluðu ensku, pólsku eða annað en íslensku.
Þetta kom mér verulega á óvart því hér í Mos á þrettándanum er alvöru íslensk brennuhefði haldin í heiðri... mér finnst hún ekkert skemmtileg nema fyrir félagsskapinn og allt fólkið hérna í bænum sem er svo gaman að hitta og flugeldasýningin... ég vex sennilega aldrei nokkurn tímann uppúr því. Það er svo mikil stemning sem myndast hérna ár hvert 6. janúar, það er það sem er svo yndislegt.
Á áramótabrennunni á Geirsnefi var félagsskapurinn fáránlega skemmtilegur líka, svo ekki er hægt að segja að þetta hafi verið fýluferð... langt frá því. Við Íslendingarnir upplifðum hnignun hefða en "útlendingarnir" upplifðu "alvöru" brennu og höfðu gaman að. Nefndu að sennilega væri fólki ekki hleypt svo nálægt eldinum ef þetta væri uppákoma í Kanada. Og við gerðum uppgötvun. Það var gerð tilraun. Tilraun sem mér fannst alveg borðliggjandi og algjör óþarfi að reyna. Annað kom á daginn. Óðinn stóri (sem er í raun minni) henti stórum svona snjóhnullungi (ekki klaka - bara þéttum snjó) inn í eldinn til að sjá hversu hratt hann myndi bráðna. Og hvað haldið þið ? Já ég líka - en nei það tók þennan köggul laaaaangan tíma að byrja að bráðna, hvað þá bráðna og verða að engu. Það þótti mér merkilegt því ef maður stendur of nálægt eldinum... ekki samt alveg við hann... þá nánast brennur maður í andlitinu. Þannig að þetta lærði ég í gær á brennunni - snjórinn brjáðnar ekki endilega í hvelli og brennuhefðin er fyrir útlendinga á áramótunum á Íslandi. Sá pínu eftir að hafa ekki bara farið í Ullarnesbrekku - hugsa að þar hafi verið meira fyrir okkur BH alla vega, rekast á fólk sem við þekkjum og Mosfellingar einhvern veginn bara kunna þetta!
Aftur drifum við okkur heim. Þau okkar sem skilja hið ástkæra og ylhýra hugsuðu sér að horfa á áramótaskaupið. En þegar á reyndi voru of margir sem ekki hafa mikinn áhuga á að horfa á gamanþátt á "kínversku". Þannig að við BH drógum okkur fram að spjalla við þau sem höfðu meiri áhuga á voffaknúsi (elska svona gesti... gjörsamlega elska þá mest) en sjónvarpsglápi. Svo þetta er sennilega í fyrsta skipti á ævinni sem ég horfi ekki á skaupið... og hef ekki séð það enn. Og saknaði þess ekki neitt, vitandi auðvitað að ég horfi á það fljótlega... sennilega í dag. Hundarnir mínir sakna gestanna síðan í gær, mjög mikið. Spyrja um þau á tveggja mínútna fresti - hvort knúsufólkið komi ekki bráðum aftur að klappa þeim :)
Við vorum ekki mjög skotglöð í gærkvöldi. Drifum okkur út eftir skaupið og það var ekkert að gerast. Við skutum þessari köku okkar og eina flugeldi upp. Gestirnir voru með eina köku... eins og okkar, hittist þannig á. Svo var bara ekkert í gangi, hef bara aldrei nokkurn tímann upplifað eins mikil rólegheit eftir skaupið og varð fyrir gífurlegum vonbrigðum. Gestirnir brunuðu í bæinn... stefndu á Perluna. Ætluðu að vera þar til að sjá sem mest af dýrðinni - skil þau vel að finnast þetta spennandi - mér finnst það ennþá og ég upplifi þetta hver einustu áramót. Þó ég nenni ekki að keyra og finna mér útsýnisstað.
Kom í ljós að Mosfellingar klikkuðu ekki frekar en fyrri daginn. Við höfðum bara verið svona fljót út eftir skaupið. Það varð allt vitlaust hérna í kringum miðnætti eins og lög gera ráð fyrir. Við nutum góðs af því hve skotglaðir ættingjar þeirra Gumma og Hörpu ákváðu að vera í ár. Hver risatertan á fætur annarri :) Að venju var skoppað yfir í næsta botnlanga og heilsað uppá góða nágranna, spjall og áramótakveðjur - nauðsynlegt og svo yndislegt að búa í samfélagi þar sem allir "þekkja" alla.
Eftir að öllu var lokið í gærkvöldi - allir gestir farnir, búið að ganga frá eins og þurfti sátum við hjónin eftir og ákváðum að fara "snemma" í rúmið bara. Nenntum ekki meir. Krakkarnir ekki sammála og fengu að hafa þetta eins og þau vildu. Diljá gisti hjá KBB og ég geri ráð fyrir að þær hafi vakað framundir morgun.
Í morgun (kl. 2 eftir hádegi) skriðum við svo á fætur og fengum okkur afganga - ljúft. Var að spá í að byrja árið með stæl og rjúka út að hlaupa (hálka ? þá notar maður broddana fínu - þeir svínvirka) en eftir athugasemd frá eiginmanninum og stutt samtal (sem ekki er hægt að hafa eftir) ákvað ég frekar að fá mér hangikjöt með öllu. Og þar sem nú er komið myrkur er ég ekki viss um að ég hafi mig í hlaupið... því ég tek togara með mér og þá finnst mér öruggara að sjá hvar ég stíg niður. En sé til... aldrei að vita !
Óska þess að þið eigið gott ár framundan og að lífið leiki við ykkur... muna bara að lífið er dans á rósum og það er engin rós á þyrna !
Later
Ummæli