Árið 1994 ákváðum við BH að gifta okkur 28. maí það sama ár. Búin að græja allt saman og við klár í slaginn. Þegar BH hringir svo í prestinn í mars eða apríl kemur í ljós að karlinn er alveg miður sín - upptekinn þennan dag og hafði ekki haft símann okkar til að láta okkur vita. Allt á fullt öllu raðað upp á nýtt og nú var 18. júní dagurinn sem við völdum.
Sjö árum seinna varð þessi dagur, 28. maí, dagurinn sem ég lagðist undir hnífinn í fyrra skiptið. Verst að ég hafi ekki verið að blogga þá - það gerðist svo margt í framhaldinu sem ég væri til í að muna betur núna. Margt mjög spaugilegt sem gaman væri að eiga skrifað niður. T.d. þegar ég fór í myndatöku og þær notuðu skuggaefnið, eða þegar ég fór í seinni aðgerðina og þá til háls, nef og eyrnalæknis á Borgarspítalanum. Eða í innlögn í fyrra skiptið þegar skurðlæknaneminn var á spjallinu. Hún var líka yndisleg gamla konan sem lá með mér á stofu í seinna skiptið í febrúar 2004. Þýsk kona sem bablaði á þýsku uppúr svefni :o) Það sem henni brá þegar ég kom í herbergið, "Guð minn góður elsku barn - hvað kom fyrir þig?" Hjúkkan sem var hjá henni og hjúkkan sem gekk með mér voru fljótar að sussa á hana - misjafnt greinilega hvað fólk er viðkvæmt því ég ætlaði bara að svara henni.
Öll skiptin sem ég hef farið í einangrun renna nú aðeins saman - fer víst ekki aftur þann pakka, það er vitað. Eins gott því ég var alveg búin að fá nóg af vídeóinu á herberginu (alltaf sama herbergi notað). Það er handónýtt og ég er viss um að það sé þar enn. Verst hvað ég var fljót með bækurnar - en annars hafði ég það stórfínt.
Fyndið samt hvað fólk tekur manni með fyrirvara þegar maður er búinn að ganga í gegnum eitthvað áður og kann á kerfið. Ég t.d. bað um léttara fæði í einangrunina. Ég taldi mig ekki þurfa tvær þungar heitar máltíðir á dag. Vissi af fenginni reynslu að það var bara too much. Nei sko þá var fenginn næringarfræðingur til að hringja í mig inn á stofu til að útlista fyrir mér mikilvægi næringarinnar. Já svona eins og ég væri bara að taka það upp hjá sjálfri mér að gerast anórexíusjúklingur þarna hjá þeim þessa nokkra daga. Róleg people - engin hætta, minns finnst of gott að borða. Ég var náttúrulega bara sniðug og át grænmetið og kannski aðra kartöfluna - rétt nartaði í kjötið eða bollurnar eða hvað það var sem var í boði. Semsagt passaði bara að borða lítið.
Anyways - átta ár liðin og ég er enn að fara til Jóns 2x á ári. Jón er fínn sko - en ég væri alveg til í að vera laus.
Gaman að sjá hvað kemur út úr næsta sónar í haust - það nefnilega var eitthvað smávegis sem sást síðast í febrúar, en sennilegast er að það hafi bara verið út af kvefi.
Later
Sjö árum seinna varð þessi dagur, 28. maí, dagurinn sem ég lagðist undir hnífinn í fyrra skiptið. Verst að ég hafi ekki verið að blogga þá - það gerðist svo margt í framhaldinu sem ég væri til í að muna betur núna. Margt mjög spaugilegt sem gaman væri að eiga skrifað niður. T.d. þegar ég fór í myndatöku og þær notuðu skuggaefnið, eða þegar ég fór í seinni aðgerðina og þá til háls, nef og eyrnalæknis á Borgarspítalanum. Eða í innlögn í fyrra skiptið þegar skurðlæknaneminn var á spjallinu. Hún var líka yndisleg gamla konan sem lá með mér á stofu í seinna skiptið í febrúar 2004. Þýsk kona sem bablaði á þýsku uppúr svefni :o) Það sem henni brá þegar ég kom í herbergið, "Guð minn góður elsku barn - hvað kom fyrir þig?" Hjúkkan sem var hjá henni og hjúkkan sem gekk með mér voru fljótar að sussa á hana - misjafnt greinilega hvað fólk er viðkvæmt því ég ætlaði bara að svara henni.
Öll skiptin sem ég hef farið í einangrun renna nú aðeins saman - fer víst ekki aftur þann pakka, það er vitað. Eins gott því ég var alveg búin að fá nóg af vídeóinu á herberginu (alltaf sama herbergi notað). Það er handónýtt og ég er viss um að það sé þar enn. Verst hvað ég var fljót með bækurnar - en annars hafði ég það stórfínt.
Fyndið samt hvað fólk tekur manni með fyrirvara þegar maður er búinn að ganga í gegnum eitthvað áður og kann á kerfið. Ég t.d. bað um léttara fæði í einangrunina. Ég taldi mig ekki þurfa tvær þungar heitar máltíðir á dag. Vissi af fenginni reynslu að það var bara too much. Nei sko þá var fenginn næringarfræðingur til að hringja í mig inn á stofu til að útlista fyrir mér mikilvægi næringarinnar. Já svona eins og ég væri bara að taka það upp hjá sjálfri mér að gerast anórexíusjúklingur þarna hjá þeim þessa nokkra daga. Róleg people - engin hætta, minns finnst of gott að borða. Ég var náttúrulega bara sniðug og át grænmetið og kannski aðra kartöfluna - rétt nartaði í kjötið eða bollurnar eða hvað það var sem var í boði. Semsagt passaði bara að borða lítið.
Anyways - átta ár liðin og ég er enn að fara til Jóns 2x á ári. Jón er fínn sko - en ég væri alveg til í að vera laus.
Gaman að sjá hvað kemur út úr næsta sónar í haust - það nefnilega var eitthvað smávegis sem sást síðast í febrúar, en sennilegast er að það hafi bara verið út af kvefi.
Later
Ummæli
kv Fríða