Fara í aðalinnihald

Voffi til sölu... kostar eina tölu

Dóttir mín sendi á mig spurningu á messenger í dag. Spurt var... "Veistu um einhverja sem rækta flotta husky hunda núna?"

Ég ætla ekkert að fara nánar út í hvert svar mitt var... í stuttu máli þá hef ég ekkert álit á husky ræktendum á Íslandi. Hundarnir eru allir fínir og flottir... en fólkið, not so much. Þannig að ég myndi sennilega flytja inn ef út í það færi, eða tæki að mér hund sem vantaði heimili.

Faðir hennar fékk sömu spurningu - lykilorðið hér er FLOTTA husky hunda !

KBB: Veistu um einhverja  flotta husky hunda til sölu?
BH: Leo fæst á 50 þúsund - mamma þín myndi borga 250 þús með Úlfi...

Hún sprakk úr hlátri í miðjum íþróttatíma... aha hún er greinilega að þjálfa fingurna í íþróttum... á lyklaborðinu.

Ég brosti er hún sagði mér þetta og sagði... satt, myndi sennilega borga meira ef ég vissi að heimilið væri gott.

Þessi voffastrákur gerir mig snarvitlausa í skapinu reglulega. Meiri frekjumús og sóðapésa er erfitt að finna. Hann fær það sem hann ætlar sér... á endanum - tekur smá tíma stundum, en hann fær sitt í gegn með þrautseigju. Og hann heldur að hann sé að gera fínt í kringum sig... en hann að sleikja allt í hans augnhæð og nudda sér utan í allt sem hann gengur framhjá er ekki til að kæta mig. Minn hreinlætisstaðall er annar en hans.

Ég er líka heldur skilningsvana þegar hann rekur upp gelt alltaf þegar þeir koma og hirða ruslið hjá okkur... ALLTAF. Hann bókstaflega hatar ruslabílinn og alla sem honum fylgja. Tók upp á því 7 ára gamall að telja sorphirðugaurana stórvarasama og varar okkur við þeim í hvert sinn. Og þegar þessir vitleysingar loka ekki ruslageymslunni... þá lætur Úlfur okkur líka vita - ALLA NÓTTINA. Því hurðin skellist í vindinum og hann heyrir það... en við ekki. Og við skiljum ekkert af hverju hann rekur upp gelt og hættir ekkert ALLA NÓTTINA. Við sváfum ekki mikið þessa nótt. Vona að gaurinn sem ákvað að krækja ekki lokunni þann daginn hafi fengið mikinn og ákafan hiksta daginn eftir.

Þegar ég opna hurð og hann liggur fyrir innan, þá færir hann sig ekki, bara ekki. Ég ýti og hann steinliggur, lítur upp og horfir á mig... svona "HVAÐ" augnaráð sem ég fæ. "Ég var hérna fyrst, komdu aftur seinna". Og stundum... þá virkar þetta hjá honum. Í alvöru, ég bara smeygi því inn sem ég ætlaði að koma fyrir á sinn stað og loka aftur - ákveð að láta hann í friði og að ég gangi frá því seinna sem ég var með. En stundum þá ýti ég þannig að ég kemst inn og hann lætur mig bara ýta sér, færir sig ekki nema ég hvæsi á hann að standa upp - geri það stundum. En hann vinnur yfirleitt samt.

Þannig að Úlfur minn má þola það að ég hóta reglulega að úthýsa honum... svo er hann bara svo sætur og yndislegur að þegar á reynir (hefur aldrei reynt á það) þá knúsa ég hann bara og klappa honum og ákveð að ég myndi sakna hans of mikið. Hver annar á að sjá til þess að ég þenji raddböndin almennilega ?

Later

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

svona keppnis...

Drengurinn byrjaði að æfa Frjálsar íþróttir núna í byrjun október. Gormurinn nær ekki að mæta á allar æfingar því fimleikarnir ganga fyrir og þetta rekst aðeins saman. En hann er duglegur að hlaupa milli og taka strætó og gerir eins og hann getur að komast á æfingar. Fyrsta mótið sem hann tekur þátt í var haldið í dag. Silfurmót ÍR í Laugardagshöll - yfir 500 krakkar mættir til leiks í öllum aldurshópum og greinum. KEB ákvað að keppa i 60m og 200m spretthlaupi og vildi sjá til með 800m hlaup. Við BH ætluðum að vera og sjá en misstum af 60m sprettinum þar sem hann kom fyrstur í mark í sínum riðli. Svo er farið eftir tíma og hann endaði í 7. sæti af 16 keppendum, ekki slæmt það :o) Hins vegar vorum við komin að kíkja á þá félaga þegar 200m hlaupið hófst og það var gaman að sjá þá strákana - allir að gera sitt besta. KEB var greinilega í sterkum riðli því það var sko hlaupið. Hann var annar mest allan tímann og þá hélt sá sem var þriðji að hann gæti bara komið framúr, KEB ekki sáttur þega...

Framtíðarsýn

Ég er pínu óróleg með að ég sjái hugsanlega fram í tímann, þessi framtíðarsýn mín er mjög sennileg. Hún er svona... Ég keyri Vesturlandsveginn á leið í bæinn, það er gott veður - sól og blár himinn - yndislegur vordagur. Tónlistin á háum styrk, ég með sólgleraugun, búin að hafa mig til, hárið fínt búin að klína spartli og lit á andlitið - syng með skemmtilegu lagi (sumir myndu segja gaula... ég held mig við syng). Að venju er hægri fóturinn aðeins þungur, búin að vera dugleg í ræktinni undanfarin ár... er alveg að sligast af vöðvum þess vegna, vöðvar eru þyngri en fita eins og allir vita ekki satt ? Bíllinn slefar í hundraðið... eða rúmlega það, sé það ekki vel í þessari sýn, eina sem skiptir máli er að drossían skröltir hraðar en 80 km/klst. Og auðvitað ryðst ég inn í radargeislann á þessum ljóshraða mínum og fljótlega blikka blá ljós fyrir aftan mig og ég neyðist til að hægja á skrjóðnum og renna ljúflega út á vegaöxlina. Ég lækka í tónlistinni, renni niður hliðarrúðunni og bíð...