Ég fór á fund hjá Korpu um daginn - fastir liðir þar eru hvatning í upphafi fundar og lokarorð... já nákvæmlega... í lok fundar.
Ég var beðin um að vera með lokaorð á síðasta fundi. Stef fundarins var "Allt fyrir ástina" og þá skrifar maður út frá því.
Hér eru lokaorðin mín frá síðasta fundi:
Ég var beðin um að vera með lokaorð á síðasta fundi. Stef fundarins var "Allt fyrir ástina" og þá skrifar maður út frá því.
Hér eru lokaorðin mín frá síðasta fundi:
Allt fyrir ástina
Það er hægt
að segja að ástin sé límið sem heldur öllu saman. Ást getur verið alls konar og
það er mismikið sem við gerum fyrir ástina... það fer eftir hver á í hlut ekki
satt? Það eru sennilega fá eða engin takmörk fyrir því hvað við gerum fyrir
börnin okkar, en meiri takmörk á því hvað við gerum fyrir aðra sem við þó
elskum mikið.
Ef við
einbeitum okkur að rómantísku ástinni þá rakst á smá texta sem mig langar að
lesa fyrir ykkur því mér finnst hann lýsa ágætlega þeirri ást sem flestir leita
að, en kannski færri finna í raun. Svona lýsti Heilagur
Ágústínus frá Hippó ástinni fyrir syni sínum á 4. öld eftir krist.
Ástin
Ást er
tímabundin bilun. Hún brýst fram með ofsa eins og jarðskjálfti og hjaðnar
síðan. Og þegar hún er hnigin þarftu að taka ákvörðun. Þú þarft að gera þér
grein fyrir því hvort rætur ykkar hafi tvinnast svo saman að óhugsandi sé að
greiða þær sundur aftur. Þannig er ástin.
Ást er ekki
það að verða andstuttur, hún er ekki æsingur, hún er ekki yfirlýsingar og
loforð um eilífa ástríðu. Slíkt er bara „að vera ástfanginn“, sem við getum öll
talið okkur trú um að við séum. Ástin sjálf er það sem eftir verður þegar
ástarbríminn er kulnaður. Hún er í senn bæði list og heppileg tilviljun. Við
móðir þín áttum þetta, við áttum okkur rætur sem gréru saman undir yfirborðinu,
og þegar fögru blómin sölnuðu öll og féllu af greinunum varð okkur ljóst að við
vorum einn trjástofn, en ekki tveir.
Later
Ummæli