Lífið í sveitinni

Hef verið dugleg að fara í Skorradalinn um helgar. Afskaplega notalegt að slappa af hérna. Ég legg yfirleitt af stað eftir kl. 21 á kvöldin og hef þannig náð að vera laus við umferð að mestu. Lenti fyrr í sumar í sjö kílómetra langri röðinni fínu að göngunum Akranesmegin. Mjög skemmtilegt að hanga þar, vitandi að foreldrar mínir fóru Hvalfjörðin. Pjattaða ég forðast malarvegi á fína bílnum mínum ef ég get. Sá eftir því í þetta sinn. En við komumst heim á endanum og enginn fór yfir um af óþolinmæði, hvorki ég né tvær 16 ára stúlkurófur sem sátu með mér í bílnum í það skiptið.

Í gær lagði ég af stað rétt eftir kl. 21, ekki mikil umferð en samt nokkrir bílar. Er ég kom að göngunum sá ég að bílarnir tveir fyrir framan mig voru stopp. Ástæðan var einföld, rautt ljós blikkandi og sláin niðri. Allt stopp og ég þriðji bíll... "í alvöru" hugsaði ég... AFTUR ?

Ég velti fyrir mér að það væri stuttu í Hvalfjörðinn en ákvað að hinkra aðeins. Greip símann og skoðaði aðeins mbl og athugaði heimasíðuna spolur.is. Hætti að hlusta á ipod-inn og setti á Bylgjuna. Allt í veikri von upplýsingar. En auðvitað var ekkert að finna, svo ég fór bara á fb aðeins í staðinn. Það hættu að koma bílar á móti eftir smá stund og allt var frekar rólegt. En fljótlega kom ástæða lokunarinnar í ljós... það kom æðandi sjúkrabíll með blikkandi ljós á hundrað og milljón upp úr göngunum og hann þaut framhjá okkur. Um leið og hann var farinn hjá lyftist stönginn og við gátum haldið för okkar áfram.

Ég passa mig sérstaklega á því að pirra mig ekki á svona töfum, sérstaklega þegar ég veit að slys hefur orðið í umferðinni, eða svona sjúkraflutningar eru í gangi. Ég er bara þakklát fyrir að vera heil og geta beðið róleg og haldið svo áfram þangað sem ég vil fara.

Þrátt fyrir að hafa það afskaplega notalegt hérna og rólegt þá reyni ég að drífa mig aðeins út. Og eftir að ég fór að taka með mér hund hingað þá er engin miskunn. Þrátt fyrir að þeir bræður, tek alltaf annan þeirra, séu afskaplega þægilegir og meðfærilegir þá fá þeir nóg af leti minni á endanum.

Þetta er útsýni mitt á morgnana þegar ég opna augun

Mér finnst það ekkert leiðinlegt. Það er fátt skemmtilegra en hvutti sem vekur mann með því að ýta við manni. Hér í sveitinni sofa hundarnir hjá okkur inni í herbergjunum á nóttunni og því getur hann látið óánægju sína í ljós þegar komið er hádegi og drottningin steinliggur enn með lokuð augun. Ég dreif mig því á fætur og hóf daginn.

Alltaf bíður mín þessi fíni "ógeðsdrykkur" að hætti móður minnar. Þetta eru þessir fínu orkudrykkir, boost til að hefja daginn.

Nafngiftin lýsir alls ekki drykknum, þvert á móti. Hún kemur til af því að karl faðir minn kann lítt að meta þessa viðleytni móður minnar til að koma hollustu ofan í okkur. Í hans huga eru þetta allt ógeðsdrykkir, misgeðslegir en enginn alveg að hans skapi. Hann lætur sig hafa það þegar kona hans setur í brýrnar og skipar honum að klára skammtinn. En hann sleppur frekar auðveldlega oftast nær.

Eftir að hafa setið hér og klórað mér í hausnum yfir þessum vísbendingum frá 66°N, til að finna þennan jakka, ákvað ég að nú væri kominn tími á útiveru með voffa. Var að verða steikt í hausnum því ég er totally lost þrátt fyrir að vera með lausnir á morsi og stærðfræði þrautum... jájá ég er ekki sú sem leysti þær.

Þá kom skýfall svo ég og hvutti ákváðum að hinkra aðeins. Hann slakaði vel á fyrir átökin.

En ég fékk mér að borða og las blöðin.

En svo var það ekki flúið lengur

Við drifum okkur út. Ég hef stundum verið að velta fyrir mér að hlaupa hérna uppfrá. En einhvern veginn aldrei látið verða af því. Ekki beint gaman að hlaupa í fjörunni, og reyndar ekki heldur upp á vegi... reyndar ekki gaman að ganga upp á vegi heldur. Smá hræðsla um að misstíga mig í fjörunni ef ég hleyp þar.

En ákvað fljótlega á leiðinni í fjöruna (tekur 2 mín) að hlaupa en ganga þar sem ég taldi ekki gáfulegt að hlaupa.

Þannig að við skokkuðum af stað, ég og Úlfurinn minn.

Hann hafði minna fyrir þessu en ég, en þetta var ekki erfitt. Spurning samt um að ég ákveði áður en ég legg af stað hvort ég ætli að hlaupa eða ganga. Lopasokkar ekki endilega málið á hlaupum, en hver segir að það sé verra ? Ég alla vega fann ekkert fyrir því. Fann meira fyrir 66°N Snæfell jakkanum mínum... já ég á svoleiðis og hann er æði. Þorði ekki annað en að hafa hann með ef það skyldi koma skýfall aftur. Batt hann um mig miðja og í honum var síminn minn - svo hann slóst aðeins í hægra lærið... já og stundum rassinn, var sam fljót að snúa jakkanum þá. En ég lét það ekki pirra mig.

Undirlagið varð fljótlega vafasamara og þá hægði ég á mér og ákvað að nú væri kominn tími til að ganga smá stund. Ég bara nenni ekki að misstíga mig eða brjóta mig kannski.

Síðast gekk ég bara og BRAUT NÖGL, á litla fingri vinstri handar, er ég féll við á sleipum steini og studdi mig við grjót til að detta ekki. Var að klöngrast fram hjá þessari hindrun þarna, smá veggur og svo bara sleipir steinar út í vatnið. Og það var bara ekkert gott... alveg niður í kviku sko. Og ég er enn að safna aftur, hún er mjög lítil ennþá. Svo þetta er áhætta að fara þarna í gegn sko, og betra að ganga þarna frekar en að hlaupa... sem ég og gerði.

Þegar við svo beygjum upp úr fjörunni og á betra undirlag þá er smá brekka. Og ég nennti ekki hlaupa upp hana - verum bara heiðarleg með það. Ákvað áður en að henni kom að ég ætlaði að leyfa mér að ganga hana. Þarna er tún og bær á hægri hönd og þessi hestur, ásamt tveimur vinum hans, koma alltaf hlaupandi til okkar til að heilsa. Mér finnst það voða vinalegt. Engin læti í þeim, svona eins og þá vanti athygli.

 Í miðri brekku er svæði þar sem greinilega er verið að vinna efni úr skóginum, þetta er jú í skógræktarlandinu. Greinilega verið að grisja og stofnarnir settir þarna snyrtilega saman.

 Og svo kurlað niður og sett í stóra poka... svona eins og hellurnar koma frá BM Vallá... gaman að rölta þarna og horfa í kringum sig.

Gott að ég var með fína vatnshelda jakkann um mig miðja... sólin skein á okkur Úlf og hitaði okkur. Svona svipað og ég tek alltaf með mér lopapeysu hingað í dalinn... og hef 1x notað hana og var að KAFNA úr hita. Hef verið meira í því að sitja hálf nakin úti á palli. Stór sér á mér eftir sumarið. Orðin frekar brún með tan far á réttum stöðum. Rétt að taka það fram að ég tek peysuna alltaf með mér... tryggja það að það sé sól og gott veður - algjörlega skothelt.

 Er vegurinn blasti við, beinn og breiður, þá var engin miskun lengur. Nú skyldi hlaupið rest. 2,5 km eftir. Við Úlfur fórum létt með það. Skokkuðum þetta í rólegheitum. Honum þykir þetta nú ekki merkilegur hraði sem við förum á, en hitinn verður til þess að hann er alveg sáttur greyið. Það var ekki mikil umferð er við skokkuðum þetta á rúmum 10 mínútum. Og flestir hægja á sér núna þegar bílstjórar sjá mann á ferðinni. En ekki allir. Og það eru fínu dýru bílarnir sem ruddast framhjá manni á mestum hraða. Kannski lýsandi fyrir eigendur þeirra - sjálfumglaðir miðaldra frekjuhundar #engirfordómarbarastaðreynd.

 Er við komum tilbaka var okkur Úlfi vel heitt. Hann másaði góða stund með tunguna lafandi.

g var aðeins settlegri en hlammaði mér samt í stól hérna á pallinum og kældi mig á meðan ég hékk á fb í smá stund.

 Gaurinn fékk að vera úti lengur en ég, enda hann í þykkari hlaupaklæðum en ég. Ég nota aldei pelsinn þegar ég ákveð að fara út að hlaupa. Kannski af því ég á engan! Ég skellti mér bara í snögga sturtu til að ná af mér svitanum.

Svo bíður þetta verkefni eftir mér. Ætti að komast langt með að ljúka við herlegheitin áður en ég fer heim. Hlaka til að sjá útkomuna.

Hitt verkefnið mitt, peysan hans KEB er tilbúin. Búið að ganga frá endum, þvo hana og pressa. Og hún smellpassar á fallega frumburðinn minn

Fer í að næra mig af mömmumat í sveitinni... erfitt líf mar :P

Later